Κλωνοποιείται ο έρωτας;

Οι άνθρωποι είναι μοναδικοί.
Μοναδικές προσωπικότητες με μοναδικό σύνολο εμπειριών.
Μοναδικά σώματα που ξεχωρίζουν το ένα από το άλλο.

Μοναδικοί συνδυασμοί χαρακτηριστικών, σωματικών και ψυχικών.
Μοναδικό DNA.

logoNormal

Ο Πέτρος στερούνταν αυτής της μοναδικότητας. Είχε έναν δίδυμο αδερφό, τον Νίκο. Έμοιαζαν τρομερά, μεγάλωσαν σαν να είναι ένα. Έκαναν ακριβώς τα ίδια πράγματα, έβλεπαν τις ίδιες εικόνες, βίωναν τις ίδιες εμπειρίες, ένιωθαν ο ένας τα συναισθήματα του άλλου. Αλληλοσυμπλήρωναν ο ένας τον άλλο. Πέτρος και Νίκος, Νίκος και Πέτρος… τα ονόματα αυτά έρχονταν πάντα σε πακέτο, σαν να μιλάμε για ένα άτομο, σαν να μην υφίσταται ο ένας χωρίς τον άλλο.
Σαν παιδιά, δεν αγόραζαν ποτέ ένα παιχνίδι δύο φορές. Μοιράζονταν αυτό το ένα και έπαιζαν με τις ώρες μαζί του. Το βασάνιζαν με τη φαντασία τους και με όλες τους τις ιστορίες που εφεύρισκαν γι’ αυτό.
Ως έφηβοι δεν αγόρασαν ποτέ ο καθένας το δικό του walkman. Μοιράζονταν αυτό το ένα, βάζοντας τη μια κασσέτα μετά την άλλη, βάζοντας ο καθένας από ένα ακουστικό στο αυτί. Το ίδιο ίσχυε και για την πορνογραφία, όλες εκείνες οι γυναίκες είχαν περάσει από το οπτικό πεδίο και των δυο.
Όταν μεγάλωσαν, πήγαν στην ίδια σχολή στο πανεπιστήμιο. Ονειρεύονταν να ανοίξουν μαζί επιχείρηση. Θα έμεναν πάντα κοντά, θα πήγαιναν στη δουλειά με ένα αμάξι, θα ήταν ένα… αχτύπητο δίδυμο.
Όλα τους ήταν κοινά.
Μια μέρα, ο Νίκος έσπασε αυτό τον δεσμό που όλοι νόμιζαν άρρηκτο.
Στο πανεπιστήμιο γνωρίσαν μια κοπέλα. Την ερωτεύτηκαν και οι δύο. Όμως, ο Νίκος ήταν ο πρώτος που το εξέφρασε και τη διεκδίκησε. Ο Πέτρος, πάντα κρυφά ερωτευμένος, πίεζε τα συναισθήματά του, έκανε πως δεν ενδιαφέρεται, έλεγε ότι την αντιπαθεί. Τότε ήταν η μέρα που κατάλαβε πόσο λάθος είχαν κάνει οι γονείς τους όταν τους μεγάλωσαν σαν ένα. Όλες οι κοινές εμπειρίες τούς έκαναν να έχουν τα ίδια θέλω, να πρέπει να κατακτούν τον ίδιο στόχο. Μαζί, σαν ομάδα.
Δεν σκέφτηκαν ποτέ ότι ο στόχος της ερωτικής αγάπης ήταν μοναδικός. Ήταν κάτι που δεν μοιράζονταν, δεν ήταν και για τους δυο.
Αυτή η σκέψη άρχισε να του ξυπνάει σκέψεις ζήλιας για όλους εκείνους που είναι πραγματικά μοναδικοί. Ζήλευε πολύ κάθε έναν που μπορούσε να ζήσει ελεύθερος από έναν δεσμό που πνίγει και καταπνίγει αυτό το λεπτό συναίσθημα του έρωτα. Ζήλευε και τον Νίκο που κατάφερε να βρει την αγάπη, να ξεχωρίσει, να αποκτήσει μοναδικότητα. Τον ζήλευε γιατί κατέκτησε εκείνη, την τέλεια γυναίκα των κοινών ονείρων και φαντασιώσεών τους.
Έτσι, κοιμόταν και ξυπνούσε σαν αναπόσπαστο και καταδικασμένο μέρος μιας δυάδας που δεν υπήρχε πια.
Και κάθε μέρα επαναλάμβανε στον εαυτό του:
Την έλεγαν Φανή – Δεν θά ‘τανε ποτέ δική του.


Να με φωνάζετε «Ατυχία»


Είμαι μια από τις πιο άτυχες γυναίκες που ξέρω. «Σοβαρά τώρα;», θα αναρωτηθείτε και θα το…


Φυσικές σχέσεις


F=Δp/Δt Για κάθε δυναμική δράση αναπτύσσεται μια δύναμη αντίδρασης


Χείλη σκισμένα


Πόρτες του λόγου, τα χείλη ευθύνονται για προφορικές λύπες


Αρρωστημένη ατμόσφαιρα


Νεκρά πουλιά πέφτουν από τον ουρανό Μαζί τους κάτι μέσα μας


Η τελευταία νύχτα


Ήταν απίστευτο το πόσο γρήγορα περνούσε ο καιρός, σκέφτηκε ο Λάζαρος. Οι τελευταίοι έξι μήνες έφυγαν…


Είμαι ήδη στις φλέβες σου


πάνε μέρες τώρα που φαντασιώνομαι το ελκυστικό διαγαλαξιακό μυαλό σου


Γευσιγνωσία


Ο θάνατος, λένε, δεν έχει γεύση είναι απαλός και αδιάφορος


Απλά c’est la vie


Στο μυαλό της σιωπή και τριγύρω της κρότοι Επιφανειακές πληγές και κοψίματα Γρήγορη επούλωση – Ψυχραιμία…


Εξομολογήσεις ενός δορυφόρου


Δεν γυρίζει όλη μου η ζωή γύρω από εσένα Σου λέω…


Σκοτεινός κύκνος


Παράξενα πλάσματα οι κύκνοι… Ιδιαίτερα οι μαύροι. Έχουν μια σκοτεινή, τρομακτική ομορφιά.


Κλωνοποιείται ο έρωτας;


Οι άνθρωποι είναι μοναδικοί. Μοναδικές προσωπικότητες με μοναδικό σύνολο εμπειριών. Μοναδικά σώματα που ξεχωρίζουν το ένα…


…έπεσε η κοπέλα…


Μια στατικότητα Ναι μεν μπρος και πάλι πίσω Αλλα πάντοτε στα ίδια ακριβώς σημεία


Το χέρι που σβήνει το κερί


Πολλά θα μπορούσα να πω για τα χέρια σου Από αυτά ξεκινά η κάθε ενέργειά σου


Σε κίνηση


Αμέτρητες εντολές ξεκινούν απ’ το εγκέφαλό σου, διαχέονται στο σώμα σου


Ροζ κηλίδα στη φωτογραφία


Μια ροζ κηλίδα επάνω στη φωτογραφία που βγάλαμε οι δυο μας


Μη με φοβάσαι


Εάν ήξερα τις αλυσιδωτές αντιδράσεις των ακούσιων ενεργειών μου


Η ανατριχιαστική μας μελωδία


Σε προκαλώ: σήμερα το βράδυ μη βυθιστείς αμέσως στη νιρβάνα σου


Βόλτα με ποδήλατο σε παρελθόντα χρόνο


Όταν ήμασταν παιδιά (η κλασική τετράδα) μια βόλτα με ποδήλατο μας αναζωογονούσε


Μαριονέτες στη δουλειά


Σκάλωσε το δέρμα μου στο γραφείο της δουλειάς Έκανα να ξεφύγω


Πυγολαμπίδα


Θυμάμαι που ήσουν το κόσμημα της νύχτας και του πάθους, μια πυγολαμπίδα και κρατούσα τις κινήσεις…


“Έφυγε”


Αφότου έφυγες, ζώα γέμισαν το σπίτι οι σκάλες είχαν τη μυρωδιά στρειδιών.


Συνέχισε να τραγουδάς


Ενθουσιάστηκα όταν βρήκα αυτήν την φωτογραφία. Την τράβηξα πολύ παλιά.


Θηριοτροφείο


Οικεία γκροτέσκα σκιαγραφούν τα τείχη του στόματός μου.


Διαφάνεια


Συχνά περνά μια σκέψη απ’ το μυαλό μου Μήπως ζητάω πολλά απ’ τους ανθρώπους;


Είσαι καταρράκτης χρωμάτων


Λένε πως γκρι είναι το χρώμα που σε περιβάλλει


Πού είσαι;


Δεν θα σ’ το κρύψω Οι μέρες μου μακριά σου είναι οδύνη, είναι ανακούφιση


Το κίτρινο αγέρωχο φλωράκι


το κίτρινο hooded oriole Φύλαξα στη μνήμη μου το μικρό κίτρινο πουλί που τραγουδούσε στο μπαλκόνι…


Γαλάζιο καταφύγιο


Κλείδωσα τον χρόνο στο μικρό γαλάζιο κουτί που μου χάρησες


Πυξίδα


Χάλασε η πυξίδα της στα μέσα της διαδρομής


Τα μάτια στο σκότος έστρεψα


Πως μούδιαζα εσένανε κοιτώντας πώς να ξεχάσω


Θα σου πω στο αυτί


*Το ποίημα είναι αφιερωμένο στη μικρή Μ. 🙂 


Ήθελε γαλήνη μα όλοι τον φοβόταν


Ήρεμος κρατιόταν σταθερός στεκόταν απέναντι στη φύση Ο κόκκινος ανθός


“Ήμουν, είμαι, θα είμαι”


“Ήμουν πέτρα ανατιναγμένη, ήμουν σιωπή εντοιχισμένη. Ήμουν πουλί με σπασμένα φτερά, βουτηγμένα στο μαζούτ.


Γεμίζοντας μια κούπα με ρουτίνα


Πρώτα καφέ μετά ειδήσεις στο ίντερνετ και έπειτα στη δουλειά για ώρες


Aπ’ το κόκκινο ως το μαύρο


Απειλή και επίθεση το μαύρο και το κόκκινο μας συναρπάζουν


Ο κλοιός της ζωής


Η ανάσα της γίνονταν όλο και πιο αργή, όλο και πιο δύσκολο ήταν το να τραβήξει…


Μορφές ιδιόμορφες – Αλλόκοτη Θεσσαλονίκη (5)


Η κυρία με τις… αφέλειες Ένα από τα εξαίρετα φθινοπωρινά πρωινά, όταν ο καιρός είχε αρχίσει…


Ψυχροί Επαγγελματίες


“ Οι μέρες της κυλούσαν μ’ έναν περίεργο αυτοματισμό. Λες και κάποιος την είχε κουρδίσει. Ξύπναγε…


Το νήμα της ζωής


Κάθε μέρα μου έλειπε. Κάθε καταραμένη μέρα που η γη έκανε τον κύκλο της γύρω από…


Μορφές ιδιόμορφες – Αλλόκοτη Θεσσαλονίκη (4)


Ο υαλοκαθαριστής-ντίβα Πάει καιρός που ο υαλοκαθαριστήρας του αυτοκινήτου έχει χάσει την παλιά του χρησιμότητα μιας…


Πρίσμα


Πήρα μια γερή δόση ήλιου την κράτησα σφιχτά μες στη γροθιά μου


Μορφές ιδιόμορφες – Αλλόκοτη Θεσσαλονίκη (3)


Δώσε λεφτά Η Θεσσαλονίκη έχει γεμίσει με επαίτες. Κάθε γωνιά, κάθε παγκάκι, κάθε εκκλησία είναι στέκι…


Η ποιητική πλευρά του ζωγράφου Φαίδωνα Αναστασιάδη


«Μόνος αντίκρυ στον απέραντο ουρανό ενάντια στην Άγνοια, τον ανήξερο καταστροφέα ελπίζοντας στην γαλήνη ή σε…


Μορφές ιδιόμορφες – Αλλόκοτη Θεσσαλονίκη (2)


Χρωματιστή μάσκα, γκρίζα ύπαρξη Είχε αρχίσει να πέφτει ο ήλιος, κι ο ουρανός πήρε εκείνη την…


Μορφές ιδιόμορφες – Αλλόκοτη Θεσσαλονίκη (1)


Το κίτρινο πουλοβεράκι (στένεψε) «Είναι γενναίοι, όμως κλαίνε πιστεύουνε σαν τα μικρά παιδιά» Σαχτούρης