Θέλω να αγιάσω αλλά δεν μ’ αφήνουν οι διαβόλοι συνηθίζει να λέει η μητέρα μου σε παρόμοιες περιπτώσεις.

Καθώς πλησίαζαν τα Χριστούγεννα αποφάσισα να κάνω ένα μικρό μορατόριουμ στα πολιτικά. Αντιστάθηκα στον πειρασμό να γράψω άρθρο για το νέο ανανεωμένο όμορφο Protagon, σταμάτησα εδώ τα πολιτικά σχόλια (και σας φλόμωσα στον Dickens), έπεσα με τα μούτρα στη λογοτεχνία και την ιστορία και απέφυγα ακόμα και τις πολιτικές συζητήσεις στο στενό περιβάλλον μου.

Αλλά δυστυχώς υπάρχει ένα ζήτημα που μου είναι αδύνατο να παραμερίσω και να μην σχολιάσω.

Αυτή η απαράδεκτη, σχεδόν απ’ όλες τις απόψεις, κυβέρνηση, ετοιμάζεται να ισοπεδώσει ό,τι απέμεινε από την Ανώτατη Εκπαίδευση στην Ελλάδα.

Ναι, συμφωνώ, όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις πειραματίστηκαν, συχνά με τσαπατσουλιά, καιροσκοπισμό και ασχετοσύνη.

Αλλά αυτή η κυβέρνηση ξεχωρίζει.

Διότι είναι η πρώτη κυβέρνηση, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, που θα κάνει μια τόσο βαθιά αντιδραστική αντιμεταρρύθμιση!

Που θα είναι τόσο ακραία οπισθοδρομική.

Που θα παραδώσει ανερυθρίαστα τα πανεπιστήμια στις κομματικές παρατάξεις, εδραιώνοντας το νταβατζηλίκι τους.

Που θα καταργήσει ό,τι πετύχαμε τα τελευταία χρόνια, όπως θεσμούς ελέγχου και αριστείας.

Είναι η μοναδική κυβέρνηση που θα δικαιώσει την «ελληνική ιδιαιτερότητα» με το να επαναφέρει θεσμούς και πρακτικές που δεν συναντώνται στο εκπαιδευτικό σύστημα καμίας χώρας του πλανήτη.

Πρακτικές μετριότητας, ιδεοληψίας, μνησικακίας, χυδαίου κομματισμού, συναλλαγής και βέβαια ακαδημαϊκής αποχαύνωσης και ισοπέδωσης.

Αυτή η κυβέρνηση είναι καταστροφική σε πολλούς τομείς. Αλλά τον μεγαλύτερο κρατήρα θα τον αφήσει στην Ανώτατη Εκπαίδευση. Αυτή θα είναι (αν προλάβει) η μεγαλύτερη ζημιά που θα προκαλέσει στον ελληνικό λαό. Και ειδικότερα στις νέες γενιές κοριτσιών και αγοριών που θα τους τσαλακώσει ανεπανόρθωτα το μέλλον.

Αν υπάρχει ένας χώρος που πρέπει όλες/οι να αντισταθούμε, είναι αυτός.


Αριστείδης Χατζής