Η σε επίπεδο λαϊκού μύθου ανάγνωση της ιστορίας μας δεν μας επιτρέπει συνήθως να αντιληφθούμε ότι τα μεγάλα γεγονότα δεν συμβαίνουν ως αιφνίδιες, δραματικές και ανεξήγητες ανατροπές, αλλά ως νομοτελειακά και συνήθως προβλέψιμα αποτελέσματα μακρών ακολουθιών μικρότερης έκτασης συμβάντων, που σωρεύονται σταδιακά και προετοιμάζουν σε βάθος χρόνου την κρίσιμη στιγμή της συνολικής κατάρρευσης.

Για παράδειγμα και σε σχέση με μια από τις σημαντικότερες στιγμές για την ιστορική πορεία του ελληνισμού, που είναι η Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς, οι συντριπτικά περισσότεροι Έλληνες έχουμε διδαχθεί και έχουμε αποδεχθεί ότι την 29η Μαΐου του 1453, με μια στιγμιαία πράξη ενός σχεδόν θεϊκά σκηνοθετημένου υπερβατικού δράματος, ανατράπηκε μια αυτοκρατορία έντεκα αιώνων και καταλύθηκε ένα ισχυρό κράτος που μας ανήκε.

Οι θεωρήσεις αυτού του είδους δεν επιτρέπουν την αναζήτηση ευθυνών και την ανάπτυξη αυτογνωσίας και ευνοούν την μοιρολατρική αντιμετώπιση του κόσμου, την εθνική μυθοπλασία και την άκριτη θυματοποίηση της φυλής, οδηγώντας στην καθήλωση σε ωραιοποιημένα εθνοκεντρικά δόγματα και στην διαρκή επανάληψη των ίδιων λαθών.

Υπό την έννοια των παραπάνω, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με τον οποίο αγνοείται το γεγονός ότι το 1453, μετά από μια σειρά καταστροφικών γεγονότων, που διήρκεσαν κοντά τέσσερεις αιώνες, η περίφημη χιλιόχρονη αυτοκρατορία δεν ήταν παρά μια παρηκμασμένη πόλη, σκιά του αυτού της, τριγυρισμένη ασφυκτικά από τους εχθρούς που περίμεναν πια την κατάλληλη στιγμή να δώσουν απλά την χαριστική βολή, αγνοείται και το απολύτως προφανές, ότι σήμερα η χώρα είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένη, τόσο οικονομικά όσο και, κυρίως, ηθικά και είναι μόνο ζήτημα χρόνου η τελική της πτώση. Συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι υπάρχει, επειδή διατηρεί ακόμη, όπως και η Πόλη του 1453, μια βιτρίνα θεσμικής υπόστασης. Στέμα, Αυτοκράτορα και γλοιώδεις, υστερόβουλους αυλικούς. Ακριβώς επειδή αγνοούνται συστηματικά τα γεγονότα που οδήγησαν εδώ. Και η καλύτερη απόδειξη γι΄αυτό δεν είναι άλλη από το γεγονός ότι οι ίδοι άνθρωποι που τα προκάλεσαν συνεχίζουν να κρατούν το τιμόνι, μακάριοι και ατιμώρητοι, χωρίς να έχουν επιβαρυνθεί με έστω κάποιες στοιχειώδεις κατηγορίες.

Έτσι είναι φυσικό ότι όταν έρθει η στιγμή της πτώσης θα παραβλέψουμε την ιστορία και θα θεωρήσουμε αποκλειστικά υπεύθυνους εκείνους που την κρίσιμη στιγμή θα κληθούν να παραδώσουν τα σύμβολα της κυριαρχίας. Για να ξεκινήσουμε έναν νέο κύκλο επανάληψης των λαθών.

Ένας σύντομος και πολύ χρήσιμος παραλληλισμός θα ήταν ο εξής.

Η βασιλεία Σημίτη υπήρξε η περιοδος των Μακεδόνων, κατά την οποία η αυτοκρατορία έφτασε σε ακμή που είχε να γνωρίσει από την εποχή του Ιουστινιανού, πλην όμως χωρίς δυνατότητα να στηρίξει την τρομακτική για τα μέτρα των δυνατοτήτων της επέκταση.

Ακολούθησε η πενταετία του Καραμανλή του Ελάσσονος, που μόνο με την παράλυση της βραχείας περιόδου της συμπαθούς στον πολύ λαό Αυτοκράτειρας Ζωής και των πολυάριθμων συζύγων της, που κυβέρνησαν στο όνομα της (Αρούλης, Θοδωρής Ρουσόπουλος, Πάκης Φαυλόπουλος κ.λ.π), μπορεί να συγκριθεί και που μέσα σε σύντομο διάστημα οδήγησε στην εκθεμελίωση του χάρτινου πύργου που είχε αφήσει πίσω του ο Σημίτης της εποχής, ο Βασίλειος ο Β’.

Το 2009 ήρθε η κρίσιμη ήττα στο Μάτζικερτ και η αυτοκρατορία, που ήταν ιδιαίτερα απασχολημένη στην μελέτη του ειδώλου της στον καθρέπτη, έχασε οριστικά τις τράπεζες της Κεντρικής Ευρώπης, περιοχές που της απέδιδαν πλούτο και μέσα επιβίωσης και μαζί με αυτές κάθε διαπραγματευτική ισχύ σε Ανατολή και Δύση.

Το 2012, μετά από μια προσπάθεια αποτυχημένης ανασυγκρότησης, που δεν μπόρεσε να ολοκληρωθεί, επειδή η πίστη στον σκοπό και οι ψυχικές δυνάμεις είχαν οριστικά απωλεσθεί, φτάσαμε στην συντριβή του Γεωργάκη του Β΄στο Μυριοκέφαλο και την αρχή της οριστικής συρρίκνωσης στον περιορισμένο πλέον χώρο με ηγήτορα τον Σαμαρά τον Α ΄τον Χαζό.

Το 2015 δεν άργησε να φτάσει, με την μαζική εισβολή των άτακτων Σταυροφόρων, που πίσω από τον σταυρό και τις προβαλλόμενες ιερές θεολογικές δοξασίες έκρυβαν την αγραμματοσύνη, την βαρβαρότητα και την απληστία.

Η Πόλη στις μέρες τους ισοπεδώθηκε.

Το ερώτημα πότε θα έρθει το δικό μας, σημερινό 1453, παρέλκει.

Επειδή θα έρθει σίγουρα, μια και προηγήθηκαν όλα τα υπόλοιπα, που επιμένουμε να αγνοούμε.

Και όταν έρθει θα κατηγορήσουμε για μια ακόμη φορά τους φανατικούς καλογήρους του πατριάρχη Τσιπρα, που προτίμησαν τις τελευταίες ώρες της παρακμής το τουρκικό φέσι από την υποτέλεια στους άπληστους και αιρετικούς δυτικούς, (που δεν συμμερίζονται καμία από τις δικές μας υπέρτερες αξίες).

Ξεχνώντας ότι εκεί που φτάσαμε οι επιλογές ήταν ανάμεσα σε δύο παρόμοιες σχεδόν μορφές υποτέλειας.

Αφού είχαμε ήδη τελειώσει και δεν σκεφτόμασταν τρόπους ανόρθωσης, παρά μόνο την παράδοση σε κηδεμόνες.


facebook-ιος