Όταν είσαι σκληρό αντράκι, βάζεις όρους

Για να κλείσει η αξιολόγηση πρέπει να έχουν ψηφισθεί τα μέτρα.
Τι έννοια έχει το τσαμπουκαλεμένο αγόρι να λέει πως τα μέτρα θα εφαρμοσθούν
μόνο μετά την κατάληξη με τη μελέτη βιωσιμότητας του χρέους που θα μας μπάζει
στην ποσοτική χαλάρωση, δηλαδή μετά και τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος;

Προϋπόθεση για να συζητήσουν για το χρέος οι δανειστές είναι τα μέτρα να έχουν γίνει νόμος του κράτους.

Εκτός εάν εννοεί πως οι δανειστές έχουν καιρό μέχρι το τέλος του 2018 να αποφασίσουν για τα μέτρα του χρέους.

Ας έλθουμε και στην ιστορία με την ποσοτική χαλάρωση.

Το πρόγραμμα είναι σε ισχύ μέχρι το τέλος 2017.
Υποθέτοντας πως θα εξοφληθεί το ομόλογο ΕΚΤ τον Ιούλιο, το μέγιστο ποσό που μπορεί να χρησιμοποιήσει η ΕΚΤ για αγορές είναι €4.4 δις.
Ομόλογα στις αγορές υπάρχουν το λήξεως Απριλίου 2019 και μετά πάπαλα – από την άνοιξη 2022 και μετά.

Δηλαδή, από την ημέρα που θα γίνει η Ελλάδα επιλέξιμη για την ποσοτική χαλάρωση πρέπει:

1. Να καταφέρει η Ελλάδα να εκδώσει ομόλογα λήξεως 2019, 2020, 2021 – ας πούμε €1.5 με €2 δις κατ’ ελάχιστον για κάθε έκδοση.
2. Να έχει πέσει η απόδοση του ομολόγου του 2019 από 6.8% που είναι σήμερα, κάτω από 1.5%.

Αυτά μέχρι το τέλος 2017 γιατί μετά δεν έχει ποσοτική χαλάρωση.
Με τη λήξη του προγράμματος δεν υπάρχει πλέον πρόθυμος αγοραστής ομολόγων
που θα ελαφραίνει το ρίσκο των παικτών στη δευτερογενή αγορά.

Δεν φαντάζομαι να υπάρχει σοβαρός άνθρωπος στον κόσμο που να ισχυρίζεται πως είναι εφικτή
η δραματική επίδραση στην καμπύλη αποδόσεων ομολόγων με τόσο λίγα χρήματα,
με τέτοιο κενό στις εκδόσεις,
σε τόσο λίγο χρόνο και χωρίς πρόθυμο αγοραστή στο άμεσο μέλλον.

Εκτός εάν…

1. Ληφθούν πρόσθετα γλυκαντικά μέτρα (εγγυήσεις, πιστωτική γραμμή)
2. Η έξοδος στις αγορές αντιμετωπίζεται με μια διασταλτική λογική μέχρι το τέλος 2020.

Εξηγώ:
Ιούλιο και Οκτώβριο 2020 λήγουν ομόλογα ΕΚΤ συνολικού ύψους €7.5 δις και επιτόκια 6% και 6.5%.
Οπότε, η αντικατάστασή τους με διετή ή τριετή ομόλογα δεν επιβαρύνει την εξυπηρέτηση του χρέους,
ακόμη και με επιτόκιο “χρεοκοπικό” του 6%.
Έτσι, η πραγματική έξοδος στις αγορές πάει για το 2022-2023 αντί του 2018.

Το αγγούρι για την ώρα εξακολουθεί να παραμένει το 2019 με χρεολύσια €13.5 δις.
Η “διασταλτική” ερμηνεία της έννοιας “έξοδος στις αγορές” καλεί για
καβάντζες από πλεονάσματα και μερική έξοδο στις αγορές με υψηλό επιτόκιο.

Ακόμη και με τους καλύτερους του κόσμου,
η διαχείριση στο όριο μέχρι το 2022.

Δε λέω, τσαμπουκαλεμένος ο μικρός.

ο facebook-ιος…άστραψε και βρόντησε