Χώρα δίχως Γιανη προκοπή δεν κάνει

Κρίμα που δεν πρόλαβε…
Θα κολυμπούσαμε τώρα στα εκατομμύρια (κουπόνια)
ή και στα δισεκατομμύρια δραχμές…

Να κραυγάζεις χρόνια για το πόσο στραβά τα κάνουν οι άλλοι, να διαβεβαιώνεις ότι υπάρχουν λύσεις, να ζητάς μια ευκαιρία από τον κόσμο, ο κόσμος να σου δίνει την ευκαιρία, να αναλαμβάνεις την διακυβέρνηση, να προχωράς κάνοντας όσα πιστεύεις, να γίνονται όλα σαλάτα, να παραιτείσαι και μετά να κραυγάζεις για το πόσο καλά πήγες να τα κάνεις αλλά δεν σε άφησαν οι άλλοι και αν σε άφηναν όλα θα τα έκανες τέλεια.

Η επιμονή στο νόμισμα, το χρέος, το παράλληλο νόμισμα, τα κουπόνια, το παράλληλο σύστημα πληρωμών (τα οποία υποτίθεται θα ενίσχυαν την ρευστότητα) κλπ κλπ δείχνουν ότι το πολιτικό προσωπικό αντιλαμβάνονταν και εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται την κρίση ως κρίση ρευστότητας.

Ότι αν βρούμε λίγα λεφτά όλα λύθηκαν.

Σε μια χώρα που βρίσκεται σε τέτοια αταξία, που δεν δουλεύει τίποτα ούτε κουβέντα για το να κάνουμε κάτι να βελτιώσουμε την λειτουργία του κράτους.

Μούντζες, φωνές, σκουπίδια, φανάρι με κόκκινο και σβήσιμο του τσιγάρου στην αμμουδιά, ως περήφανο δημοκρατικό κατόρθωμα.

Περα απο την αγραμματοσυνη, υπαρχει και μια υστεροβουλη σκεψη: Με δικο μας νομισμα θα μπορει η Κυβερνηση να προσλαμβανει, να δινει παροχες κλπ στερνοντας το λογαριασμο σε εμας μεσω του πληθωρισμου που θα προκαλει.