Το χειρότερο σύμπτωμα παρακμής

Υπάρχουν μέρες, όπως η σημερινή, που – μ’αυτά και μ’εκείνα, με τα ψέμματα, τον παραλογισμό, τη νιοστή επανάληψη παρακμιακών σκηνικών – κοντεύω (ποιός; εγώ!) να σιχαθώ την πολιτική.

Όταν συμβαίνει αυτό προσπαθώ να θυμίζω στον εαυτό μου ότι η πολιτική μπορεί να είναι παιχνίδι, μπορεί να είναι χόμπι για να περνάει η ώρα, μπορεί να είναι καριέρα, μπορεί να είναι επιστήμη αλλά τίποτε από αυτά δεν είναι πραγματικά σημαντικό.

Η πολιτική είναι ο πιο πολιτισμένος και λειτουργικός τρόπος που έχουμε βρει ώστε να οργανώνουμε τις κοινωνίες, να συνυπάρχουμε χωρίς να σκοτωνόμαστε, να επιβιώνουμε εχθρών, κινδύνων και καταστροφών.

Αυτό δεν το σιχαίνεσαι γιατί είναι το ένστικτο αυτοσυντήρησης.

Είναι σα να λέει ένας γονιός ότι σιχάθηκε να φροντίζει τα παιδιά του (και αντιστρόφως) ή ένας νοικοκύρης ότι σιχάθηκε να φροντίζει το σπίτι του ή ένας άνθρωπος ότι σιχάθηκε τη ζωή.

Ε αυτό δεν θα το καταφέρουν όσο και να προσπαθήσουν.
Και προσπαθούν σκληρά.

Το χειρότερο σύμπτωμα παρακμής δεν είναι ούτε το χρέος,
ούτε το υπερταμείο, ούτε καν αυτή η ανεργία (αν και τραγική)
αλλά η οποιαδήποτε υποψία ότι η πολιτική δεν μας αφορά.
Ότι δεν λειτουργεί.
Ότι δεν έχει νόημα.


Ρωμανός Γεροδήμος


Leave a Reply