Τα θεματα της εκπαίδευσης είναι ιδιαίτερα σημαντικά και χωρις βαθειά γνώση καλό είναι να αποφεύγουμε γνώμες που καταλήγουν σε άστοχα πυροτεχνηματα από μη επαϊόντες, πολλές φορές όχι χωρίς σκοπιμότητα, από πρόθυμους κράχτες και επιδοξους διαμορφωτες γνώμης, με το αζημίωτο και με τον μανδύα του δηθεν καλόπιστου ανεξάρτητου. Υπάρχουν όμως κάποια θεματα που τα εχουμε ζήσει.

Ενα από αυτά ήταν ο νόμος Πλαίσιο του 1982 του ΠΑΣΟΚ και η υλοποίηση του.

Θυμάμαι πως οι φοιτητικες παρατάξεις συμμετήχαν στις Γενικές Συνελεύσεις αλλά στην επιλογή πρυτανικών αρχών και προέδρων τμημάτων και τομέων. Σπανια στην ζωή μου εχω αισθανθει τόσο αμήχανα όσο όταν παρελαμβανα ομοειδείς, στοιχειώδεις και κατα βάση ατεκμηριώτες, εκθέσεις για την αξιολόγηση και καταταξη του συνόλου του διδακτικού προσωπικού σε βαθμίδες και εκαλούμην, δευτεροτής φοιτητής της Νομικής, να συμμετέχω σε κάτι που ακομα και τώρα μετα από σχεδόν τριανταπέντε χρόνια σε κάποια γνωστικά αντικείμενα δεν θα εδικαιούμην να κάνω, στην αξιολόγηση προσωπικού σε θεματα που αγνοούσα παντελώς (γιατί ακόμα δεν τα είχα διδαχθεί) ή για τα οποία ειχα την ελάχιστη γνωση που βεβαια δεν δικαιολογεί κρίση, ενός φοιτητή που εχει μολις διδαχθεί ένα μαθημα.

Αυτό επεβαλε όμως ο νόμος ΠΑΣΟΚ.
Και όμως όλοι οι εκπροσωποι, όλων των παρατάξεων κατεβάσαμε γραμμή και ψηφίσαμε ομοθυμαδόν!
Ενας έμπειρος δικηγορος δεν δικαιουται και ορθά, να συμμετέχει στην κρίση αυτή αλλά ένας άπειρος φοιτητής μπορεί!
Προκειται για παράνοια.

Ακομα χειρότερη αμηχανία όταν στις εκλογές προέδρου τμηματος γυριζαν συνομωτικά και με ρώταγαν “κύριε Ψαρρα τι ψηφίζουμε” γιατί η επιλογή μεταξύ Παπαντωνίου και Αργυριαδη δεν ήταν εύκολη αφού, αμφοτεροι σεβαστοι και ικανοί, προήρχοντο απο άλλο πολιτικό χώρο. Αυτό ηταν το βασικό κριτήριο (πιθανά για να είμαστε ειλικρινείς βαρυνον και για την αναμειξη τους ενος από τους δύο).

Το ίδιο ακριβώς και όλες οι άλλες παρατάξεις.
Το κακό που έγινε ήταν τεράστιο και το πληρώνουμε όλοι.

Μια σύγκριση του ΔΕΠ που παρηχθη από αυτή την διαδικασία με λογική σχεδόν δημοσιοϋπαλληλικής επετηρίδας, σε όλες τις σχολές και τα ΑΕΙ, αλλά και κληρωνομικώ δικαίω σε εξευτελιστικό βαθμό ακομα και για αξια τέκνα καθηγητών μας που βλάπτονται από την γενική εικόνα, με το ΔΕΠ που υπήρχε τοτε είναι απολύτως αποκαρδιωτική για την ραγδαία κατάπτωση.

Οι συνέπειες ήταν άμεσες στην συναλλαγή του ΔΕΠ κάθε βαθμίδας με τις φοιτητικές παρατάξεις, στην δημιουργια στεγανών, στον αποκλεισμο σχεδόν ερχομού νέου αίματος στο ΔΕΠ εκτός του κάθε ΑΕΙ, στην διοικηση των ΑΕΙ, στο αντικειμενο γνωσης, στη διαδικασία αξιολόγησης φοιτητών και ΔΕΠ και προγραμμάτων.

Το θέμα έιναι πολύ απλό, οι φοιτητες ακόμα και οι επι πτυχίω δεν μπορούν ρεαλιστικά και εκτός σπανιων εξαιρέσεων που όμως δεν εχουν να κάνουν με την παραταξιακή εκπροσωπηση, να εχουν κριση για να εξιολογήσουν την πληρότητα του έργου του ΔΕΠ και ιδίως των ανωτέρων βαθμίδων. Προσωπικές σχέσεις και άλλα λιγότερο αθώα θέματα εμφιλοχωρουν στην κριση τους ή λάθος κριτηρια που δεν εχουν σχέση με την εκπαιδευτική διαδικασία.

Αυτός ο υφέρπων λαϊκισμός του πανυπερκατάλληλου φοιτητή, υπόλειμα της χουντας, εν γνωσει των εκαστοτε κρατουντων απλειστικό στοχο εχει την εκλογοθηρία και την εξαγορά της φοιτητικής συμπαθειας και συνεπειες καταστροφικές και ανδεικνυουσες την πλήρη αδιαφορία των εκάστοτε κρατούντων για την εκπαιδευτική διαδικασία.

Και βέβαια ευθύνη εχουμε όλοι: και οι επιβάλλοντες, και οι εφαρμοζοντες και οι ανεχόμενοι.

Κυρίως αυτοί που βολεύτηκαν και ενώ όφειλαν δεν άλλαξαν τα κακώς κείμενα για να μη στεναχωρήσουν τους “δικούς τους” και ακόμα περισσότερο όσοι αναδειχθηκαν για να κάνουν μέσα στα όργανα ακριβώς αυτό, για να το εξαργυρωσουν χωρις καμμια αναστολή με το πινάκιο μιας ευτελους πολιτικάντικης καριέρας.