ΦΟΒΑΜΑΙ
μήπως καταφέρουμε και σωθούμε χωρίς να αλλάξουμε.
Όταν ξέσπασε η κρίση,
είχε ειπωθεί ότι «ή θα αλλάξουμε ή θα βουλιάξουμε».

Κάποιοι είδαν στην κρίση την ευκαιρία να διορθωθούν χρόνιες παθογένειες του ελληνικού κράτους,
της ελληνικής διοίκησης, της ελληνικής οικονομίας, ακόμη και της ελληνικής κοινωνίας.

Επτά χρόνια μετά δεν έχουμε βουλιάξει.
Ούτε όμως έχουμε αλλάξει.

Η βοήθεια και στήριξη των εταίρων έδωσε στο ελληνικό πολιτικοοικονομικό σύστημα
την ευκαιρία και δυνατότητα να προσαρμοστεί σχετικά ομαλά στα νέα δεδομένα.
Μεταρρυθμίσεις προβλέφθηκαν στα μνημόνια, αλλά δεν εφαρμόστηκαν.
Οι αλλαγές που έγιναν ήταν ποσοτικές, όχι ποιοτικές.
Το περίφημο παραγωγικό μοντέλο δεν άλλαξε, δεν έγινε εξωστρεφές, φιλικό στον επενδυτή.
Ο ρόλος του κράτους στην οικονομία δεν μειώθηκε, αντίθετα αυξήθηκε σε συνθήκες μάλιστα ύφεσης.

Έτσι λοιπόν, με την επιτυχημένη διαπραγμάτευση των ελληνικών κυβερνήσεων υπέρ
των διαφόρων «κεκτημένων» και τη σταδιακή ανοχή των δανειστών,
οι οποίοι μάλλον έχουν βαρεθεί να ασχολούνται μαζί μας,
έχουμε φτάσει σε ένα νέο σημείο ισορροπίας.
Οι ευρωπαίοι εταίροι μας δεν αφήνουν την Ελλάδα να βουλιάξει.
Ενώ οι Έλληνες (όσοι δεν εγκαταλείπουν την χώρα) αρκούνται
στον επαναπροσδιορισμό των βιοτικών τους σχέσεων σε ένα νέο επίπεδο μιζέριας,
αρνούμενοι να μεταβάλουν τις κυρίαρχες οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές δομές του κράτους.

Μέχρι πότε θα μπορούμε να πορευόμαστε έτσι;
Φοβάμαι για αρκετό καιρό.
Τόσο που μπορεί να το συνηθίσουμε (αν δεν το έχουμε συνηθίσει ήδη).

εκ του συγχρόνου καφενείου…

 

εκ του συγχρόνου καφενείου…