Λίγη απόσταση, ηρεμία και αναστοχασμός αρκεί

Τελευταίο πολιτικό ποστ της χρονιάς (ελπίζω) – και δεν έχει να κάνει με κανένα κόμμα, αλλά μόνο με εμάς ως άτομα, γιατί η κρίση εκεί ξεκινάει και από εκεί τελειώνει.

Όλοι αυτοί που σήμερα φοβούνται και διστάζουν να μιλήσουν ανοιχτά γι’αυτά που συμβαίνουν στην δημόσια διοίκηση, στην διπλωματία, στην δημοσιογραφία, στα πανεπιστήμια, στην έρευνα, στον πολιτισμό, στην οικονομία- σε κάθε τομέα της δημόσιας ζωής -, όλοι αυτοί δηλαδή που πιστεύουν ότι συμβιβάζοντας έτσι (ή κάπως αλλιώς) λίγο την αξιοπρέπεια τους και την ελευθερία τους διασφαλίζουν την επιβίωση και το μέλλον τους είναι βέβαιο ότι θα χάσουν πολύ σύντομα και τα δύο.

Βέβαια κάποιοι από αυτούς έχουν μάθει να το κάνουν αυτό – να προσαρμόζονται – γιατί έτσι δουλεύει αυτό το σύστημα, πάντα έτσι δούλευε: με πάτρονες και κλίκες, με ανέλικτες ιεραρχίες.

Λίγη σημασία και λίγη επιρροή έχουν αυτά έξω από τον μικρόκοσμο μας.

Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα υπάρχουν δύο τεκτονικές πλάκες: η κυρίαρχη πλάκα της συντήρησης (όχι με την καλή έννοια, με την έννοια της διατήρησης αξιών, ταυτοτήτων και των καλών στοιχείων του πολιτισμού μας, αλλά με την κακή – της διατήρησης των υφιστάμενων κανόνων του παιχνιδιού) και μία διασπασμένη αλλά ίσως ανερχόμενη πλάκα της αλλαγής και της ανοιχτής κοινωνίας.

Η αξιοκρατία όμως ξεκινάει πρωτίστως από εμάς: απ’το ποιούς και πώς επιλέγουμε για φίλους, συνεργάτες και συνομιλητές, το πώς αντιμετωπίζουμε αυτούς που διαφωνούν μαζί μας ή που έχουν διαφορετική προσέγγιση και το πόσο διατεθειμένοι είμαστε να συγκρουστούμε για να υποστηρίξουμε τις αρχές μας.

Και αυτό, πάνω απ΄όλα, έχει να κάνει με την δική μας αυτοπεποίθηση και αυτοσεβασμό.

Leave a Reply