Με τις ευχές μου για μισογεμάτο το ποτήρι, όλο αισιοδοξία, ανοίγουμε την Νέα Χρονιά με μάθημα κατ’ οίκον φιλοσοφίας κι ευχές σύνδρομες κι ανάδρομες, στο πνεύμα της Ημέρας και του Θέματος που επέλεξα για το μάθημα.

Η Χάννα Αρέντ, από την Ανθρώπινη Κατάσταση, κι η εικόνα του ανθρώπου ως μόνου ικανού δια της πράξεως (κι όχι των συμπεριφορών, της μηχανοκρατικά ποδηγετούσας συμπεριφεριοκρατίας… πολιτικών και διαφημιστών – όπερ το αυτόν) να ζητεί και να δημιουργεί το καινούριο, το απροσδόκητο, το έξω από το αναμενόμενο / προβλεπόμενο / καθορισθέν, απρόκλητο, ιδιότροπο και ανατρεπτικόν, το καινούριο ως σφραγίδα του πράττοντος, ελεύθερου εαυτού του.

Κι ο Μπερξόν, ενάντια στην οντολογία τως ‘στάσεως’ και των ακινήτων μορφών, της πραγματικότητας ως μιας αέναης ζωτικής κίνησης προς τις νέες μορφές και το απροσδόκητο καινούριο, της ‘διάρκειας’ ως του δι-αισθητού χρόνου της συνείδησης που εμπλέκει στο παρόν το παρελθόν, διανοιγόμενη στην επέλευση του ιστορούντος μέλλοντος, της έστ μυστικίζουσας ελάνς βιτάλ, της ακατάπαυστης ζωϊκής δύναμης.

Κι ο ολιστής κβαντομηχανικός David Bohm, του Wholeness and the Implicate Order, του σύμπαντος ως ενός ρέοντος όλου του οποίου είμαστε συνδεδεμένα μέρη σε ένα συνεχές ύλης και πνεύματος, ένα ενοποιημένο πεδίο του οποίου οι διαχωρισμοί σε όντα και μέρη είναι απλά νομινλιστικά παράγωγα της διάνοιας.

Και βέβαια, τελική αναφορά στον Whitehead και την Process Philosophy του, για μια συνολική μεταφυσική εικόνα στο Νέο της Καινούριας Χρονιάς, που σας ευχόμαστε με όλη την ζωτική ενέργεια που είδαν οι Φιλόοφοι, κι ο ντε Ζαρντέν, να μην τον ξεχνούμε, ως Σημείο Ωμέγα μας!!!