Τη νύχτα 14 Ιουνίου 2015 έκανα την πρόσκληση για το "Μένουμε Ευρώπη".
Ανάμικτες οι αντιδράσεις.
Σιγά-σιγά χτίζονται αυτά.

Το όνομα μου ήρθε υποσυνείδητα, από την κυπριακή κίνηση φίλων που ήταν οι μόνοι, οκτώ-δέκα άτομα, που ανοιχτά σε ζοφερές συνθήκες, πήραν πάνω τους την υπόθεση της Ευρώπης το Μάρτιο 2013. Κλεμμένο, ξέροντας πως τα κολλητάρια με χαρά θα αντιδρούσαν στην κλοπή. Μια κίνηση με ίδιο όνομα, μόνο μπελάδες προκάλεσε στον κρίσιμο μήνα. Ως και νομικά μέτρα απείλησαν για ανοησίες – ασχέτως τι λένε τώρα.

Την ίδια νύχτα της 14/6 μου ήρθε η ανάγκη της "συμβολικής ταυτότητας". Σφυρίχτρα, λοιπόν. Αποδεικνύεται κι αυτό υποσυνείδητη κλοπή. Οι Σέρβοι έριξαν το Μιλόσεβιτς με σφυρίχτρες μια δεκαπενταετία πριν (για την ιστορία, μου το επεσήμανε ο Hugo Dixon παραμονές του δημοψηφίσματος – δεν είχα χρόνο ούτε για σκέψη).

Το πρωί της 18/6, μέρα του πρώτου "Μένουμε" φεύγω απ' το σπίτι για Αθήνα. Δεν έχω σφυρίχτρα βέβαια. Πριν ξεκινήσω για κάτω, πάω σε μαγαζιά της Αγίας Παρασκευής. Τζίφος. Στο βιβλιοπωλείο Forum στην πλατεία, τα παιδιά στο μαγαζί βρήκαν την τελευταία κάπου καταχωνιασμένη – χωρίς καν κωδικό στο σύστημά τους. €1.20 η σφυρίχτρα. Τους προσκάλεσα στη συγκέντρωση – χορηγία η σφυρίχτρα. Τη βλέπετε νωχελικά κρεμασμένη σε ένα πόμολο στο σπίτι. Η σφυρίχτρα ήταν η πρώτη χορηγία.

Η δεύτερη και τελευταία ήταν η εξέδρα στη συγκέντρωση της 30/6. Από πελάτη του Μπαρμπαλιού, αν θυμάμαι καλά – άλλη ιστορία κι αυτή. Συνμενουμευρωπαίοι έχουν εξασφαλίσει εξέδρα και μεγαφωνική. Την πραγματική προέλευση της χορηγίας μαθαίνω τα μεσάνυχτα της παραμονής και οι φίλοι έμαθαν τα γαλλικά φαρσί και ταχύρρυθμα. Τέρμα η καραχάι εγκατάσταση, εκ των ενόντων! Δεν υπήρξε άλλη χορηγία. Βάλαμε μερικοί λίγα λεφτά για να αγοραστούν σφυρίχτρες. Η δική μου συνολική συμβολή όλο αυτό το μήνα ήταν €20.

Τη νύχτα της προκήρυξης του δημοψηφίσματος, ξεκίνησα αμέσως και χωρίς καμιά συνεννόηση την καμπάνια κατά της αποχής. Επιτροπές του ΝΑΙ σε όλη την Ελλάδα. Μετά δυό ώρες είχε σταματήσει η σχετική κουβέντα στο διαδίκτυο. Την επομένη, Σάββατο, έτοιμη η Επιτροπή του ΝΑΙ.

Προσκάλεσα και τα κόμματα να έχουν από ένα "παρατηρητή" – δέχτηκαν. Τα κόμματα την Κυριακή το βράδυ, 28/6, αποφάσισαν άλλη Επιτροπή – όχι να τρέχει τα διαδικασιακά, αλλά για μπούγιο.

Στο όνομα της ενότητας, τα κόμματα άφησαν το διαχειριστικό πάνω χέρι στο λάθος κόμμα, κι αυτό με τη σειρά του στους επικοινωνιολόγους.

Παρά τη διαφαινόμενη ως βέβαιη αποτυχία, "σκότωσα" τη δική μας για την αποφυγή διάσπασης. Οι ομιλίες της εξέδρας την 30 Ιουνίου ήταν υπό τον έλεγχο της Επιτροπής που απέμεινε. Οι τρεις προβλεπόμενες έγιναν δεν ξέρω πόσες – συνωστίζονταν στη βάση για να βγουν. Με φωνάζουν οι δικοί μου και με συνοπτικές διαδικασίες βάζουμε τέλος στη σεμνή τελετή. Εδώ ήρθε το θέατρο.

Από την εξέδρα βγάζω τη σφυρίχτρα απ' το λαιμό και δηλώνω πως την περνάω στον Μπουτάρη. Τον ψάχνω κάτω και είναι με την πλάτη, δεν ακούει από τη φασαρία. Ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ "σε μένα, στην τοπική αυτοδιοίκηση". Πίσω του ο Σάκης Παπαθεοδώρου. Την πετάω προς τη μεριά του θεσμικού, στο Σάκη όμως. Μου την επέστρεψε μετά από πέντε λεπτά.

Δεν έχω κάτι ιδιαίτερο με αντικείμενα. Ένα αυτοσχέδιο ξυλόγλυπτο τριαντάφυλλο, αποχαιρετιστήριο από ένα τεχνίτη στο Columbia, το μπαστούνι του πατέρα μου και η σφυρίχτρα του Μένουμε.

Ακόμη και τώρα με σταματάνε άγνωστοι. Λόγω κυβισμού και χρωμάτων τους έχει μείνει ο ιδιόρρυθμος επιβάτης του μετρό που στις στάσεις έβγαζε τη σφυρίχτρα και έλεγε για το Μένουμε.

Ακούω και τα παράπονα της φαρμακοποιού απέναντι από το γραφείο και τις κυρίες στο φούρνο στη Λαρίσης. Δεν πάω πια, λέει. Αφού μετά τη σφυρίχτρα στα μαγαζιά τους, δε με άφηναν να πληρώσω!

Τα μαζικά, τα υψηλού επιπέδου, αυτά που έχουν πολιτική σημασία, αυτονομούνται.
Όποιος θέλει μπορεί να κεφαλαιοποιεί, άλλοι να κοροϊδεύουν.
Η σφυρίχτρα θα κρέμεται νωχελικά στο πόμολο της κουζίνας.
Έπαιξε κάποιο ρόλο κι αυτή!