Ευρώπη, Ελλάδα :
(με αφορμή το βιβλίο του Guy Versthofstadt)

Πήγα στην παρουσίαση του βιβλίου «Η ασθένεια της Ευρώπης» (εκδ. Παπαδόπουλος) με ομιλητές τον συγγραφέα Guy Versthofstadt, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τον Αριστείδη Χατζή και με συντονιστή το Γιάννη Πρετεντέρη. Όλοι ήταν άριστοι, ο καθένας στο ρόλο του, όπως ανέμενα. Ο καθηγητής Χατζής έκανε μια εμπεριστατωμένη παρουσίαση του βιβλίου, ενώ ο Γιάννης Πρετεντέρης συνόψισε τα κύρια σημεία του κάθε ομιλητή. Φυσικά, το μεγάλο πολιτικό ενδιαφέρον βρισκόταν σ’ αυτά που είπαν οι δύο πολιτικοί, ο Versthofstadt και ο Μητσοτάκης.

Ο Guy Versthofstadt είναι μια πολυσχιδής προσωπικότητα. Βρέθηκε στο κέντρο της πολιτικής του Βελγίου, ως πρωθυπουργός και ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης επί μία εικοσαετία. Είναι βαθύς γνώστης των Ευρωπαϊκών πραγμάτων και με μεγάλη αγωνιστική διάθεση στήριξης της Ευρωπαϊκής ενότητας, η οποία κινδυνεύει. Το βιβλίο του αποσκοπεί στο να αναδείξει το μέγεθος και την αμεσότητα αυτού του κινδύνου. Έχει μεγάλη σημασία για μας τους Έλληνες ότι η Ελληνική μετάφραση από το ολλανδικό πρωτότυπο είναι η ΠΡΩΤΗ που κυκλοφορεί: προηγείται της αγγλικής, γερμανικής και γαλλικής μετάφρασης.

Και έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία για μας το ότι αυτή η ακραιφνώς φιλελεύθερη φωνή έρχεται να δώσει το ΠΑΡΩΝ τη στιγμή αυτή που τόσο η Ελλάδα, όσο και η ΕΕ χειμάζονται από μια κρίση πρωτοφανούς έντασης και διάρκειας. Ο Guy Versthofstadt εκφράζει με δύναμη και συναίσθημα την ανάγκη θεσμικής ανασύνθεσης της Ενωμένης Ευρώπης. Μιας ριζικής αναδημιουργίας της. Ξήλωμα και ξαναράψιμο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ανάγκη από ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗ!

Δεν ήταν μικρότερης πολιτικής σημασίας ο λόγος του Προέδρου της ΝΔ, Κυριάκου Μητσοτάκη. Χωρίς βερμπαλισμούς ή ρητορικές κορώνες ήταν συγκεκριμένος, συγκροτημένος, άνετος. Κατόρθωσε να μείνει εντός του θέματος που είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι πολιτικές της δυσαρμονίες και θεσμικές δυσλειτουργίες που τόνισε ο Versthofstadt, ενώ παράλληλα συνέδεσε το Ευρωπαϊκό πρόβλημα με εκείνο της Ελλάδας, αναφερόμενος στο ΛΑΪΚΙΣΜΟ. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης συνέδεσε τον λαϊκισμό με μια νοοτροπία «εθνικού τσαμπουκά», που γενικεύεται στην Ευρώπη, με τάσεις εθνικού απομονωτισμού και τους κινδύνους που εγκυμονούν.

Παρακολουθώντας τους δύο αυτούς Ευρωπαίους πολιτικούς, αναπόφευκτα μου γεννήθηκε η σκέψη της αβυσσαλέας ποιοτικής διαφοράς τους από το επίπεδο πολιτικών που προσφέρει η ελληνική πολιτική σκηνή. Δεν εννοώ μόνο τη Βουλή των Ελλήνων, αλλά το ευρύτερο πολιτικό πεδίο, που περιλαμβάνει και το συνδικαλισμό, και ένα ορισμένο τύπο δημοσιογραφίας• στο οποίο πρωταγωνιστούν προσωπικότητες όπως του Καμμένου, του Βούτση, του Κασιδιάρη, της Κωνσταντοπούλου, του Φωτόπουλου, του Γιακουμάτου, της Κανέλλη, του Τράγκα.

Η κυριαρχία μιας τέτοιας πολιτικής κουλτούρας θα επέτρεπε ποτέ σε ένα Versthofstadt να αναδειχθεί σε ηγετική πολιτική προσωπικότητα; Θα ανεχόταν αυτόν που έχει την παιδεία, την αντίληψη και τη βούληση και ικανότητα ΣΥΝΘΕΣΗΣ ΤΩΝ ΦΡΟΝΤΙΔΩΝ Ευρωπαϊκής και εθνικής πολιτικής; Όταν αυτή η δυνατότητα βρίσκεται επέκεινα του διανοητικού ορίζοντα αυτών των πολιτικών που ψηφίζουν οι πλείστοι των συμπατριωτών μας;

Η εύκολη και εύλογη απάντηση είναι αρνητική. Το «σύστημα» θα τους απέρριπτε εκ προοιμίου. Το «σύστημα» επικροτεί τους «χαρισματικούς», εννοώντας τους αποδεδειγμένους ικανούς σε «εθνικό τσαμπουκά», έστω και αν δεν ξέρουν τα τρία κακά της μοίρας τους.

Όμως, η Ελλάδα είναι «περίεργη» χώρα.

Η ΑΝΟΡΘΩΣΗ ακολούθησε τις μεγάλες καταστροφές, όταν της δινόταν η ευκαιρία. Πιστεύω ότι στο πρόσωπο του Κυριάκου της δίνεται μια τέτοια ευκαιρία.

Επιτέλους ας αναμετρηθούμε: από εδώ η δυναμική και φιλελεύθερη και παραγωγική Ελλάδα της Ευρώπης, της δημοκρατίας, του ελεύθερου ανταγωνισμού και από εκεί η Ελλάδα της παρασιτοκρατίας, της γραφειοκρατίας, της προσοδοθηρίας, της ανατολίτικης νοοτροπίας, της καφρίλας, του νεποτισμού, του εθνικού και ιδεολογικού τσαμπουκά.


Δημήτρης Δημητράκος


Με την κοφτερή ματιά του Αριστείδη Χατζή

Η σημερινή εκδήλωση είχε μεγάλη επιτυχία. Πολύς και καλός κόσμος, κυρίως νέοι άνθρωποι, ενδιαφέρουσα συζήτηση και ο Guy Verhofstadt γλαφυρός, ζωντανός και μαχητικός όπως πάντα.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε ολόκληρη την εκδήλωση εδώ:



Μετά το πέρας της εκδήλωσης φάγαμε μαζί και έτσι είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε για πολλά θέματα και κυρίως για την ελληνική πολιτική σκηνή. Δεν θα μεταφέρω κάτι εδώ.

Θα περιοριστώ σε ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του. Είναι η αρχή του κεφαλαίου 14 με τίτλο “Grexit”. Το μεταφέρω χωρίς κανένα σχόλιο:

«Δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου πιο εύθυμη παρέα Ελλήνων από εκείνη που συνάντησα στις 24 Απριλίου 2015, στην πτήση από Βρυξέλλες προς Αθήνα. Ήτα μια αντιπροσωπεία της κυβέρνησης, με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα, που επέστρεφε στην Ελλάδα μετά από μία ακόμα ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες. Ταξίδευαν πρώτη θέση – δεν ήταν αυτονόητο για πολιτικούς του ΣΥΡΙΖΑ. Έκαναν συνέχεια πλάκα και ξεκαρδίζονταν στα γέλια. Δεν έδιναν καθόλου την εντύπωση ότι ανησυχούσαν για κάτι. ούτε ότι η Ελλάδα ήταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης και μετά βίας κατάφερνε να μαζέψει τα λεφτά για να πληρώσει τις συντάξεις και τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων.»


Αριστείδης Χατζής