Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί ένας γερμανός πολιτικός θα έπρεπε να κρίνεται με βάση αυτό.
Αν οι γερμανοί έκριναν ένα έλληνα πολιτικό με βάση αυτό το κριτήριο και μάλιστα θετικά,
εμείς πως θα αποκαλούσαμε αυτόν τον έλληνα πολιτικό;

Το θυμικό ειναι και δεν μπορεί να μην ειναι διαμορφωτής όχι της κρίσης μας τόσο όσο της αντίδρασης μας.
Ιδιαίτερα σε περιόδους πίεσης και ανασφάλειας.
Ας δουμε όμως τα πράγματα πέρα από αυτό.

Ο Κολ δεν ήταν υπέρ της ένταξης της Ελλάδας στο Ευρώ και είχε απόλυτο δίκιο.
Οχι γιατί δεν έπρεπε να έχουμε αυτό τον στόχο βέβαια. Αντιθέτως.
Η Ελλάδα όμως δεν ήταν ετοιμη να μπεί στο Ευρώ και ο Σημίτης
που επέλεξε να προχωρήσουμε στην συγκεκριμένη χρονικη στιγμή και υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες,
προφανώς το ήξερε γιατί διέθετε και τις γνωσεις και την εμπειρία να το γνωρίζει.

Δεν ξέρω αν πίστευε οτι η Ελλάδα θα μπορούσε μπαινοντας να μάθει να κολυμπάει
αλλάζοντας σταδιακά και προσαρμοζόμενη ή αν πίστευε ότι η λειτουργία του Ευρώ
θα ήταν στην πράξη πιο ελαστική ώστε να οδηγηθούμε με σε κάποιου είδους σύγκλιση.

Δεν είναι τυχαίο ότι η η ίδια η Γερμανία και η Γαλλία τότε
είχαν χαλαρώσει τους κανόνες που έπρεπε να ισχύουν και να εφαρμόζουν.
Αν έτσι σκεφτηκε υπερκτίμησε τις δικές του δυνατότητες και υποτίμησε
την εκταση της πλήρους αφασίας στην οποία βρισκόταν και βρίσκεται η Ελλάδα σε κάθε επίπεδο.

Η Ελλάδα δεν διέθετε και δεν διαθέτει ακόμα δομή που να μπορεί να υποστηρίξει κάτι σαν το Ευρώ
και τις συνέπειες του και βέβαια αυτό ταυτόχρονα με τα τεράστια προβλήματα
που το ίδιο το Ευρώ και η ΕΕ συνολικά λειτουργικά εμφανίζουν.
Η δευτερη τετραετία Σημιτη έτσι υπήρξε, σε αντίθεση με σημαντικά πράγματα που έγιναν στην πρώτη,
καταστροφική καθώς ο ίδιος είναι προφανές ότι είχε προσχωρήσει πληρως στην λογική
“δεν ελέγχω τίποτα ας κάνουν ότι θέλουν”.
Το ίδιο που έπαθε ο Καραμανλής.
Δεν είναι προφανώς ότι δεν ήθελε αλλά δεν μπορούσε.
Και ο Καραμανλής έκανε κάποια πράγματα αλλά και αυτός ήταν απολύτως δέσμιος
εσωκομματικών μηχανισμών και ισσοροπιών, της αφασίας μιας εντελώς ανεξέλεγκτης οικονομικής εξουσίας
και των ευδαιμονιζομενων και πρόθυμων να ανεχθούν τα πάντα πολιτών.

Ούτε ο Σημίτης βέβαια δικαιολογείται, ούτε ο Καραμανλής.
Ούτε δυστυχώς τα όποια θετικά και οι όποιες δυσκολίες δικαιολογουν την έκταση της αποτυχίας τους και την ανεπάρκεια των αντανακλαστικών τους με την πεποίθηση οτι μπορεί κανείς τα διαρθρωμένα και με διήθηση σε όλα τα επίπεδα της ελληνικής κοινωνίας και σε κάθε επίπεδο, συμφέροντα να τα αντιμετωπίσει εξωθεσμικά και σε επιπεδο συμφωνιών και ανταλλαγμάτων προς εξασφαλιση της ανοχής τους και τιθασεύοντας την ακόρεστη όρεξη τους. Τα προβλήματα δεν κρύβονται κάτω από τα χαλάκια και οι αλλαγές δεν γίνονται με την μέθοδο του στρουθοκαμηλισμού όσο και αν πρόθυμοι (πολλοί με το αζημίωτο) σύμβουλοι σε ρόλο παρακοιμωμένων δίνουν στην πολτική μειωπία και αδυναμία περίβλημα δήθεν εμπειρίας και γνώσης για να δικαιολογήσουν την πρόσφορη για τους ίδιους και τους εντολείς τους ακινησία.

Συνεπώς ναι, ο Κόλ ήξερε πολυ καλύτερα από οτι εμείς.
Για αυτό και το 2014 πλέον αυτός εξωθούσε την γεμανική πρωτιστως ηγεσία να μην εξουθενώσει την Ελλάδα.

Μόνο που ο Σόϋμπλε, πολιτικός του αντίπαλος όσο ο Κολ ήταν ενεργός και άνθρωπος που κατηγορούσε τον Κόλ ότι του είχε εμποδίσει την καριερα , εχει άλλη προσέγγση. Και πάλι. Δεν έχει άδικο ως προς τη ευθύνη μας για το κατάντημα μας, δεν εχει άδικο ως προς την ανάγκη ριζικών αλλαγών για να σταθούμε στα πόδια μας, έχει άδικο ως προς την λογική οτι μπορεί να τιμωρείται ένας λαός με αυτόν τον τρόπο, πολύ δεν περισσότερο όταν αυτή η άποψη προέρχεται από ένα Γερμανό που οφείλει να ανατρέξει στην δική του ιστορια.
Οχι ηθικοπλαστικά αλλά για τις πρακτικές συνέπειες.
Εκτός και αν δεν τον ενδιαφέρουν ή τις επιδιώκει.
Και πάλι δικαίωμα του να εχει τους στόχους του.

Το ζητουμενο όμως δεν είναι τι κάνει αυτός αλλά τι κάνουμε εμεις.
Και εμείς μέσα στην κρίση υποστήκαμε μια σειρά από αδύναμες κυβερνήσεις που βασίσθηκαν αποκλειστικά στην φορολογική λογική με μηδενικη σχεδόν εφαρμογή αλλαγών πέρα από τα λόγια και τους νόμους που ψηφίζονται για να μην εφαρμόζονται και που οδήγησαν από ατολμία και υπερκτίμηση της πολιτικής μαεστρίας που μόνο στην φαντασία τους διέθεταν, σε μια σειρά από “αριστερές” κυβερνήσεις, με απέραντη απειρία, απέραντο δογματισμό και πεποίθηση οτι θεσμική αλλαγή σημαίνει αφ’ενός μεν εντονοτερη φοροεπιδρομή, λαϊκίστικες παροχές στους ψηφοφόρους, καθιστωντας την εξαγορά της ψήφου με τις πλέον παλαιοκομματικές μεθοδους επίσημη κυβερνητική πολιτική και εφ’ετέρου προσωπική βεντέτα και εναλλαγή νταβατζήδων που θα έλεγε και ο Καραμανλής.

Δεν υποτιμώ καθόλου την χρησιμότητα του ανακατέματος της σούπας.
Να ξέρουμε όμως οτι με σούπα θα μεινουμε και αυτή
δεν πρόκειται ποτέ από μόνη της να μεταμορφωθεί σε κάτι καλύτερο.

Αν θέλουμε τώρα να βγούμε από τα στενά ελληνικά δεδομένα και δουμε την γενικότερη εικόνα που πρωτίστως μας αφορά, ο Κόλ ήταν αυτος που αντιλαμβανόταν ότι μια ΕΕ συντονισμένη με ανάπτυξη των δεσμών της σταθερά και σχεδιασμένα, χωρίς υπερμετρους ενθουσιαμούς απο διάφορους υπερενθουσιώδεις γραφικούς, που οδηγούν σε εκρήξεις, ειναι αναγκαία πρωτα από όλα για την εδραίωση της ειρήνης και της ευμάρειας των λαών της και την λειτουργία της δημοκρατίας και μετά ώς πόλος σταθεροποιησης στον κόσμο.

Αυτό που τώρα αμφισβητείται από τις νεοεισελθούσες χώρες με τα αδύναμα δημοκρατικά αντανακλαστικά και τις εθνικιστικές εξάρσεις και βέβαια από πολλούς μεσα στη Γερμανία που βλέπουν την ΕΕ σαν ενα μηχανισμό εξασφάλισης μιας μεγάλης και ενιαίας αγοράς για την ευμαρεια της ίδιας απόλύτως ανισόρροπα και με εμμονή στη κοντόφθαλμη λογική που δεν αξιολογεί προσηκόντως πόσο αυτή η ανισομέρεια στον πλούτο, αποτελεί δυναμίτιδα στα θεμέλια και αυτού του γερμανικού οικονομικού οικοδομήματος.

Ισως ο Τράμπ και οι Μεϊ αυτου του κοσμου να αποτελέσουν τα αντίθετα παραδείγματα που θα αποτρέψουν αυτή την εξέλιξη καθώς η επικράτηση του προστατευτισμού και του λαϊκίστικου εθνικισμού είναι είναι σε αντίθεση με την αναγκη για μεγάλες, ανοικτές και πλούσιες αγορές, που ευνοεί το μοντελο της κραταιάς οικονομικά Γερμανίας.

Σε ένα κόσμο με μεγαλύτερο προστατευτισμό η Γερμανία δεν εχει την απαραίτητη μάζα
για να μπορεί μόνη της να παίξει ρόλο έναντι των από κάθε άποψη μεγάλων κρατών.
Πόσο μάλλον αν εχει αποξενώσει και τους λοιπούς Ευρωπαίους.
Με αυτά τα δεδομένα ο Κολ για απλούς και πρακτικούς λόγους, εχει και εδώ δίκιο.