Έχουν άραγε κάποια βάση οι ευχές για μια καλύτερη χρονιά ή είναι απλώς ανέφικτες επιθυμίες;

Η γνώμη μου είναι πως έχουν.

Και βασίζω αυτή τη γνώμη στην παρατήρηση ότι παρά την οικονομική απόκλιση από την αναπτυγμένη Ευρώπη, κοινωνικά συνεχίζουμε να συγκλίνουμε.

Η κοινωνική οργάνωση της χώρα αλλάζει παράξενα (γιατί ποτέ δεν υπήρξαμε αναπτυγμένη βιομηχανική χώρα) αλλά ταχύτατα προς την μεταβιομηχανική εποχή.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η διείσδυση του internet στα νοικοκυριά αυξήθηκε μέσα στην εποχή της κρίσης, από το 50% του 2011 στο 68% το 2015 των ώρα που στην Ευρώπη των 28 η αύξηση ήταν από 73% στο 83%.

Μια άλλη ραγδαία αλλαγή είναι αυτή που συντελείται στην πυρήνα της κοινωνικής οργάνωσης, την οικογένεια. Από το 2011 και μετά η εκκλησία χάνει σταθερά έδαφος στον τύπο των γάμων οι οποίοι είναι στην πλειοψηφία τους πλέον πολιτικοί.

Θεμελιώδεις κοινωνικές αλλαγές συντελούνται παντού αλλά περνούν κάτω από τα radar του πολιτικού συστήματος που αδυνατεί λόγω της κρίσης του να τις ερμηνεύσει και να τις πολιτικοποιήσει.

Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι η χώρα δεν αλλάζει. Αλλάζει και μάλιστα ραγδαία.

Στο χέρι μας είναι να μην την αφήσουμε να βγει από τις ράγες.

Θεμελιώδης πολιτική επιλογή πρέπει να είναι αυτή της ανάπτυξης της έρευνας και της τεχνολογίας (R&D) σε συνάρτηση βέβαια με το εκπαιδευτικό σύστημα ευρύτερα.

Μπορούμε να πάρουμε “μπρος” αρκεί το πολιτικό σύστημα και κυρίως η Κυβέρνηση να ανταποκριθούν στοιχειωδώς στις υποχρεώσεις τους.