Απ’ το κακό στο χειρότερο – Στα χρόνια της Μεγάλης Ύφεσης

Μια διδακτική ιστορία απο το παρελθόν …
… αν και εμείς ξεπεράσαμε την Μεγάλη Ύφεση
και ξαναγράφουμε την παγκόσμια οικονομική ιστορία

Η οικονομία των Ηνωμένων Πολιτειών καταστράφηκε σχεδόν εν μία νυκτί.

Όπως σημειώνει απο τους VisualCapitalist's ο Jeff Desjardins, περισσότερες από 5.000 τράπεζες κατέρρευσαν, ενώ υπήρχαν 12 εκατομμύρια άνθρωποι χωρίς δουλειά στην Αμερική, καθώς έκλεισαν εργοστάσια, τράπεζες, και άλλες επιχειρήσεις και καταστήματα.

Πολλές εξηγήσεις έχουν δοθεί από διαφορετικά οικονομικά στρατόπεδα για τα αιτία της Μεγάλης Ύφεσης, οι οποίες συγκεντρώθηκαν στο πρώτο μέρος αυτής της σειράς.

Ανεξάρτητα από τα αίτια, ο συνδυασμός των αποπληθωριστικών πιέσεων και της κατάρρευσης της οικονομίας δημιούργησαν μια από τις πιο απελπιστικές και δυστυχισμένες περιόδους της αμερικανικής ιστορίας. Η προκύπτουσα εκ των υστέρων εικόνα ήταν τόσο κακή, που σχεδόν κάθε μελλοντική πολιτική της Κεντρικής Τράπεζας θα έπρεπε να σχεδιάζεται κατά κύριο λόγο για την αποτροπή τέτοιας μορφής και έκτασης αποπληθωρισμού.

 

Courtesy of: The Money Project

 

Το αποπληθωριστικό σπιράλ

Μετά το κραχ του χρηματιστηρίου, το χρήμα και την εμπιστοσύνη των καταναλωτών ήταν δύσκολο να βρεθεί. Αντί να δαπανώνται χρήματα σε νέα πράγματα, οι άνθρωποι φύλαγαν τα μετρητά τους.

Το ξόδεμα λιγότερων δολαρίων σήμαινε πτώση της ζήτησης και των τιμών, που οδηγούσε σε στάσεις πληρωμών, πτωχεύσεις και απολύσεις.

Ως αποτέλεσμα αυτού του σπιράλ, οι τιμές σε πολλά είδη τροφίμων στις ΗΠΑ μειώθηκαν κατά σχεδόν 50% από τα επίπεδα τους πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η τιμή του βουτύρου πήγε από τα επίπεδα προ της κρίσης των $ 0,21 στα $ 0,13 ανά λίβρα το 1932. Το μαλλί είχε μια πτώση από $ 0,24 στα $ 0,10 ανά λίβρα, και τα περισσότερα άλλα αγαθά ακολούθησαν ανάλογη πορεία τιμών.

Οι Επιπτώσεις

Ιδού το ’s πως “η πραγματική αξία” επηρεάστηκε σε ένα έντονα αποπληθωριστικό περιβάλλον:

Χρήμα
Η πραγματική του αξία αυξήθηκε: cash is king και κέρδη σε πραγματικές αξίες.

Περιουσιακά στοιχεία (μετοχές, αποθέματα, ακίνητα)
Μείωση τις πραγματικής αξίας εξαιτίας της πτώσης των τιμών.

Χρέος
Οι οφειλέτες χρωστούν περισσότερα σε πραγματικούς όρους

Επιτόκια
Τα πραγματικά επιτόκια (ονομαστικό επιτόκιο μείον τον πληθωρισμό) μπορούν να αυξηθούν, καθώς ο πληθωρισμός είναι αρνητικός, προκαλώντας ανεπιθύμητη σύσφιγξη.

Απ’ το κακό στο χειρότερο

Η Μεγάλη Ύφεση διήρκεσε 1929-1939, και ήταν άνευ προηγουμένου σε χρονική διάρκεια στην σύγχρονη ιστορία.
Μέχρι και σήμερα, οι οικονομολόγοι διαφωνούν για τους λόγους που η Μεγάλη Ύφεση είχε τόσο μεγάλη διάρκεια. Ακολουθούν κάποιες απο τις αιτιολογήσεις:

Η New Deal δεν ήταν επαρκής

Κοιτάζοντας πίσω στην Μεγάλη Ύφεση, ο John Maynard Keynes πίστευε ότι η νομισματική πολιτική θα μπορούσε να είναι περιοριστική.
Η Κεντρική Τράπεζα δεν θα μπορούσε τελικά να ωθήσει τις τράπεζες να δανείζουν, και ως εκ τούτου η ζήτηση έπρεπε να δημιουργηθεί μέσω της δημοσιονομικής πολιτικής. Keynes υποστήριξε τεράστιες ελλειμματικές δαπάνες ως αντιστάθμισμα στην αποτυχία των αγορών να ανακάμψουν.

Κεϋνσιανοί όπως ο Paul Krugman πιστεύουν ότι ότι οι οικονομικές πολιτικές του Franklin D. Roosevelt μέσω του New Deal ήταν πάρα πολύ προσεκτικές.

“You can’t push on a string.” – Keynes

Η New Deal χειροτέρεψε την κατάσταση

Ορισμένοι οικονομολόγοι πιστεύουν ότι η New Deal είχε αρνητικό καθαρό αποτέλεσμα για την ανάκαμψη.

Η National Recovery Administration (NRA) είναι ένα κύριο αντικείμενο της παρούσας κριτικής. Ιδρύθηκε το 1933, ο στόχος της NRA ήταν να ανεβάσει τους μισθούς. Για να γίνει αυτό, έπρεπε οι ηγέτες της βιομηχανίας να συναντηθούν και να καθιερώσει ελάχιστες τιμές και ελάχιστους μισθούς εργαζομένων.

Οι Cole και Ohanian ισχυρίζονται ότι αυτό δημιούργησε ουσιαστικά καρτέλ που κατέστρεψαν τον οικονομικό ανταγωνισμό. Υπολογίζουν ότι αυτό, σε συνδυασμό με τις συνέπειες αυτών των πολιτικών, αντιπροσώπευαν το 60% της αδύναμης ανάκαμψης.

Τέλος, μία άλλη κατηγορία που διατυπώθηκε κατά του Roosevelt από τους επικριτές του, είναι ότι οι άναρχες πολιτικές του New Deal δημιούργησαν τελικά αβεβαιότητα στους ηγέτες των επιχειρήσεων, που οδήγησε σε μείωση των επενδύσεων. Αυτο επιβράδυνε χρονικά την ανάκαμψη.

“[The] abandonment of [Roosevelt’s] policies coincided with the strong economic recovery of the 1940s.” – Cole and Ohanian

Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ δεν έκανε αρκετά

Ο Μίλτον Φρίντμαν ισχυρίστηκε ότι η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ έλαβε την απόφαση για λανθασμένη πολιτική, η οποία παρέτεινε την διάρκεια της Ύφεσης.

Μεταξύ 1929 και 1933, η νομισματική προσφορά βυθίστηκε κατά 27%, κάτι το οποίο μείωσε συνολικά την ζήτηση και στη συνέχεια τις τιμές. Η αποτυχία της Fed ήταν στην μη συνειδητοποίηση του τι συνέβαινε και στην μη λήψη διορθωτικών μέτρων.

“The contraction is…a tragic testimonial to the importance of monetary forces…[D]ifferent and feasible actions by the monetary authorities could have prevented the decline in the stock of money… [This] would have reduced the contraction’s severity and almost as certainly its duration.” – Milton Friedman (and co-author Anna Schwartz)

Η Federal Reserve δεν θα έπρεπε να έχει κάνει τίποτα

Οι οικονομολόγοι της Αυστριακής σχολής πιστεύουν ότι τόσο η Fed όσο και η κυβέρνηση με τις επιλογές των πολιτικών τους επιβράδυναν την ανάκαμψη.
Για τους αρχάριους, επι το πλείστον συμφωνούν με τον Friedman στο ότι οι επιλογές πολιτικής της Fed κατά την έναρξη της Ύφεσης οδήγησαν σε αποπληθωρισμό.

Επισημαίνουν επίσης την πρόωρη σύσφιξη που συνέβη το 1936 και το 1937 ως μια αποτυχία της πολιτικής. Κατά τη διάρκεια των δύο αυτών ετών, η Fed όχι μόνο αύξησε τα επιτόκια, αλλά διπλασιάστηκαν επίσης τα απαιτούμενα τραπεζικά διαθέσιμα. Οι πολιτικές αυτές συνέπεσαν με τις αυξήσεις φόρων του Ρούσβελτ, και μια ακόμη ύφεση συνέβη μέσα στην Ύφεση από το 1937 έως το 1938. Οι επικριτές αυτών των πολιτικών τονίζουν ότι αυτό καθυστέρησε την ανάκαμψη κατα κάποια χρόνια.

Critics of these policies say that this delayed the recovery by years.

“I agree with Milton Friedman that once the Crash had occurred, the Federal Reserve System pursued a silly deflationary policy. I am not only against inflation but I am also against deflation. So, once again, a badly programmed monetary policy prolonged the depression.” – Friedrich Hayek

Προσωπικές ιστορίες από τη Μεγάλη Ύφεση

“One evening when we went down to check on the bank, there were hundreds of people out front yelling and crying and fighting and beating on the locked doors and windows. They had fires built in the street to keep warm and there were people milling around all over the downtown.” – Vane Scott, Ohio

“A friend I worked with said in the Depression he rode the rails and stopped to eat vegetables out of a garden. The owner said he would shoot him if he didn’t stop. My friend said ‘go ahead,’ as he was that hungry. ” – James Randolph, Ohio

“When neighbors couldn’t get a loan from the bank, they’d come to Dad. He sold farm machinery. He never put his money in a bank. He stored it in a strongbox in the fruit cellar, under the apples. He’d loan the neighbors what they needed and they paid him back when they could. If there was a month—especially the winter months—when they couldn’t pay, they’d slaughter a cow or a pig and give him a portion. In the summer it was vegetables: corn, peas, whatever they had growing.” – Gladys Hoffman, New York

I thought the Depression was going to go on forever. For six or seven years, it didn’t look as though things were getting better. The people in Washington DC said they were, but ask the man on the road? He was hungry and his clothes were ragged and he didn’t have a job. He didn’t think things were picking up.” – Arvel “Sunshine” Pearson, Arkansas

Κατάληξη

Μετά την Ύφεση του 1937-1938, οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν να ανακάμπτουν οικονομικά.

Η επικέντρωση του αμερικανικού κοινού επρόκειτο τελικά να στραφεί μακριά από τη Μεγάλη Ύφεση, σε γεγονότα όπως αυτά που εκτυλίχθηκαν στην Ευρώπη μετά την εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία το 1939.


απο το ZeroHedge


Leave a Reply