Ο Νίκος Κούρκουλος, ηθοποιός και διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου γεννήθηκε στην Αθήνα στις 5 Δεκεμβρίου του 1934 και μεγάλωσε στη συνοικία του Ζωγράφου.

Αγάπησε πολύ τον αθλητισμό, στο γυμνάσιο έγινε ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού και, όπως ο ίδιος είχε πει, εντελώς τυχαία, διαβάζοντας βιβλία για το θέατρο, πήρε την απόφαση να γίνει ηθοποιός.

Στην απόφασή του αυτή έπαιξε σημαντικό ρόλο ο Μάνος Κατράκης, τον οποίο ο Κούρκουλος εκτιμούσε απεριόριστα και τον καθοδήγησε να δώσει εξετάσεις στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, απ’ όπου αποφοίτησε το 1958.

Από τη Σχολή αποφοίτησε το 1958 και εμφανίστηκε την επόμενη χρονιά με τον θίασο της Έλλης Λαμπέτη και του Δημήτρη Χορν στην παράσταση «H κυρία με τις καμέλιες».Το 1974 ο Νίκος Κούρκουλος ίδρυσε το θέατρο «Κάππα» όπου στέγασε το θίασό του, αναλαμβάνοντας τον, ρόλο του σκηνοθέτη αλλά και συνεργαζόμενος με κορυφαίους θεατράνθρωπους όπως τον Μίνωα Βολανάκη και τον Ζυλ Ντασσέν.

Μεταξύ των έργων που ανέβασε τότε ήταν η «Οπερα της πεντάρας» (1975), «O γλάρος» (1976), «Επιστροφή» (1977), «Ψηλά από τη γέφυρα» (1986), «Στη φωλιά του κούκου» (1987) κ. ά. H τελευταία του εμφάνιση ήταν με τον «Φιλοκτήτη» του Σοφοκλή, στο Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου.

Όμως, εκτός από σπουδαίος πρωταγωνιστής του θεάτρου, ο Νίκος Κούρκουλος υπήρξε κι ένας από τους μεγαλύτερους ζεν πρεμιέ του ελληνικού κινηματογράφου. Πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 30 ταινίες, μεταξύ των οποίων «Ο κατήφορος», «Κοινωνία ώρα μηδέν», «Η κυρία δήμαρχος», «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο», «Αδίστακτοι», «Ορατότης μηδέν», «Ο Αστραπόγιαννος»,«Γυμνοί στο δρόμο» κ.ά.

Τιμήθηκε δύο φορές με το Α’ Βραβείο Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: το 1965 για τους «Αδίστακτους» και το 1970 για τον «Αστραπόγιαννο». Για πολλά χρόνια υπήρξε πρόεδρος της Ένωσης των θιασαρχών του Ελληνικού Θεάτρου, (ΠΕΕΘ), ενώ από το 1994 μέχρι το θάνατό του διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου.

Από τη θέση αυτή οραματίστηκε και δημιούργησε το Παιδικό Στέκι, την Πειραματική Σκηνή, τον Άδειο Χώρο, το Εργαστήρι Υποκριτικής και Σκηνοθεσίας, τη Διεθνή Σκηνή και τη Θερινή Ακαδημία Θεάτρου, ενώ αναβάθμισε δραστικά τη Δραματική Σχολή του Εθνικού.

Έφυγε από τη ζωή στις 30 Ιανουαρίου του 2007, μετά από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο.