Και με τα χρόνια την έμαθα κομμάτι, το κάτι τίς μου, και την διδάσκω. Με θράσος.
Και την γαλλική αγαπώ. Αλλά μας τσακώσανε, κάποιες μαθήτριές μας στο …αξάν. Ωξά;


Τίτος Χριστοδούλου


Εκ της τεχνικής και λελογισμένης χρήσεως αυτών προκύπτει μεγάλως η Τέχνη του Λόγου:

Λεξάριθμοι στην Παλατινή, ‘Στράτωνος Μούσα Παιδική’: ‘Πρωκτός και χρυσός την αυτήν ψήφον εχουσιν. Ταύτ’ εύρον ψηφίζων εγώ’. 1570. Ούτε ένα παρακάτω!

Με θυμηδία και χιούμορ για τις θεωρίες των μυστών της ελληνικής γα τις κρυμμένες λεξαριθμικές αλήθειες της. ‘Θεός’ και ‘Άγιος’ και Αγαθός’ = 284, άρα μας λέει η ελληνική εν τη σοφία της ότι… και Άγιος ο Θεός. Αλλά 284 είναι και το ‘βαποράκι’, που έγινε ο παπάς στους Επτά Ουρανούς του Τοκαρή. Λεξαριθμικά οι κρυμμένες αλήθειες του σεναρίου, άγιος το βαποράκι ο πατήρ Στέφανος, θα το δείτε, θα επιστρέψει στην Αρετή. Δηλαδή την αγία (κι αυτή), πολλοπάητη την παπαδία (δείτε πιο κάτω τας εις -ος και -ω και ‘ως εδώ’).

Ο καλός Θοδωρίδης, στο Μίλα μου Για Γλώσσα, με τον μύθο για τον ‘πλούτο’, σε αριθμό λέξεων, της ελληνικής αρχίζει. Έτσι άρχισα κι εγώ τα δέκα μαθήματά μου για την ελληνική (είμαι στο έκτο): ‘όλοι γνωρίζουμε γιατί ο εκατομυριούχος Σιακόλας είναι πιο πλούσιος από μας. Έχει πιο πολλές λίρες. Είναι με αυτό τον τρόπο ‘πιο πλούσια’ η ελληνική; Μετρώντας, σαν Σκρουτζ Μακ Ντακ λέξεις; Με λίγο Τσάμσκυ, κάμποση Zακλίν (προφέρεται ‘Ρομιγύ’, όπως η ‘σαντιγύ’, αιώνιες της ελληνικής αλήθειες, σαν τη γη!) Με επάρκεια, με εμβρίθεια και όχι ηλίθια, αλλά και κέφι, και κάμποσο χιούμορ! ‘

Το πιο συχνά χρησιμοποιούμενο αρχαίο επίρρημα της αρχαίας ελληνικής σήμερα στην Κύπρο: ‘Αναμίξ’: Παραγγέλλοντας σουβλάκια με σιεφταλιά! Υπάρχει το επίρρημα ‘ψιξ’, περιγράφοντας και την πληρωμή των σημερινών μισθών; Με… ψιχία;

Εκ του ‘ελαύνω’: Ποδηλάτες, αμαξηλάτες, ονηλάτες, κωπηλάτες: τίποτα δεν κερδίζεται ακώπως. Κι οι γέροι με την στρατούρα, το ‘Π’; Πιλάτες!

Εξ ονομάτων δικαταλήκτων, τας εις -ης: παράγωγα ουσιαστικά σε -εία. Ευγενής: ευγένεια, ασεβής: ασέβεια, κακεντρεχής: κακεντρέχεια, ενδεής: ένδεια, διαρκής: διάρκεια, ευφραδής: ευφράδεια, αλλά όχι τα δικά μας ράδια.

Εξ ονομάτων εις -ας και εις -ος, και ρήματα εις -ω, παράγωγα ουσιαστικά εις -ια. Αίθριος: αιθρία. Γυμνός: γύμνια. Ορφανός: ορφάνια. Αψηλός: αψιλία. Δάσκαλος: ανωμαλία. Καταντώ: κατάντια (αρχαίο επίρρημα: κάταντες). Εξαιρέσεις: γιάντες: γάντια.

Και τα μπερδέματα της βεζυροπούλας: πόρος και πορεύομαι. Κι έχουμε το ‘αναμίξ’: ‘πορεία’, αλλά ‘πρωτοπορία’ (αλλά ‘Πρωτοπορεία’ οι ευέλπιδες, κομμάτι, νεολαίοι) και ‘πεζοπορία’ και ‘ταλαιπωρία’ και ‘κυραμαρία’.


Τίτος Χριστοδούλου