Κι έτσι φτάνεις 37 στα 38, με τεράστια κενά γνώσης στην Iστορία (δυστυχώς) και στην πολιτική θεωρία (ευτυχώς), κάτι απομεινάρια γραφημάτων από το μάθημα των οικονομικών (macro) που είχες πάρει το πρώτο σου B, την ανάμνηση της έμφυτης αηδίας που σου προκάλεσε η εισαγωγή στα derivatives (παράγωγα), να προσπαθείς να αρχειοθετήσεις τον κόσμο γύρω σου πριν προλάβουν να σε “αρχειοθετήσουν” σε οστεοφυλάκιο.

Και δεν ξέρεις αν είναι η επαμφοτερίζουσα φύση σου, ή η αδυναμία της μίας πλευράς να δει οτιδήποτε περισσεύει ως κάτι άλλο εκτός από εχθρό.

Οπότε, ναι, αριστερή από τους δεξιούς, κι ας μην έχεις ψηφίσει ποτέ αριστερό κόμμα, δεξιά από τους αριστερούς, κυρίως επειδή η οικογένεια σου είχε κάποια μέτρια οικονομική άνεση που δεν φιλτραρίστηκε καταλλήλως ώστε να δείξεις ότι έχεις αρκετές τύψεις.

Το συναίσθημα που κυριαρχεί; ΑΠΟΡΙΑ.

Πώς είναι δυνατόν οποιοσδήποτε να είναι περήφανος για επιλογές που γίνονται εδώ και πέντε χρόνια με το πιστόλι στον κρόταφο και μας “σώζουν” από την καταστροφή.

Όταν η ψήφος συνοδεύεται από ηθική ή πνευματική ανωτερότητα είναι μια αποτυχημένη ψήφος.

Παρακολουθείς την έπαρση του ηρωικού ΟΧΙ που μετά στην πλειοψηφία του ψήφισε ένα ντροπιαστικό ΝΑΙ, την μπλαζέ αυταρέσκεια του ΝΑΙ που προσπάθησε να σώσει την χώρα και τώρα που το ΝΑΙ έχει σάρκα και οστά, το μόνο που τους μένει είναι να χειροκροτούν τον Βενιζέλο, τον πρωτεργάτη της πολιτικής διαστροφής.

Βέβαια, ό, τι και να πούμε, οι δεξιοί ήταν πάντα καλύτεροι στο να σου σερβίρουν τον σοσιαλισμό, και τα νούμερα έφτιαχναν, κι έκοβαν κι έραβαν, το φορολογικό πλιάτσικο ήταν κομψό και – μην ξεχνάμε – αναγκαίο, και φυσικά όλη η ιστορία βρίσκεται σε ένα γράφημα, μεταξύ 2010 – 2015, πάρε την σύνοψή σου, απέτυχες.

Βρίσκω τον Τσίπρα φρικαλέο πρώτα από όλα γιατί δεν υπάρχει συνεργάτης του που δεν έχει “πουλήσει”, κι αν ήξερα το Σεπτέμβριο ότι θα έβλεπα το στρογγυλό μάγουλο του Καμμένου να αστράφτει στην τηλεόραση, ειλικρινά θα είχα πάει να ψηφίσω ΛΑΕ (υπερβολή).

Από την συνέντευξη του Βαρουφάκη, πυροβολήστε με, αλλά κρατάω τις φάπες που θα ήθελα να ρίξω στον Ντάισελμπλουμ, τον ευρωπαίο φίλο μας, που σε αντίθεση με το Σόιμπλε, έχει το θράσος να είναι και χαριτωμένος.

Όχι, δεν είμαι κατά της βιας από όπου κι αν προέρχεται γιατί έχω βαρεθεί να ζω σε ένα βίαιο κράτος που την βια του την κάνει νόμο και σε μια βίαια Ευρώπη που ψάχνει να βρει σε ποιον θα μετακυλίσει το κόστος του να κρύβει τα άπλυτα της.

Α, επίσης θεωρώ απίθανο να μας σώσει ο Βενιζέλος με το συντακτικό του.

Τα υγρά όνειρα με τους εθνοσωτήρες Σαμαρά και Στουρνάρα δεν με αφορούν, ο καθένας έχει τις διαστροφές του, στην Ελλάδα δε έχουμε απολύτως οπαδική αντίληψη της πολιτικής.

Λένε ότι δεν μπορείς να φτιάξεις ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά αλλά εδώ έχουμε μόνο τσόφλια και στείρες κότες (πλεονασμός;).

Εχθρική χώρα, εχθρικοί ξένοι, εχθρικά γραφήματα, φιλική συμβουλή: αν έχετε ακόμα δίχτυ ασφαλείας, κάντε το σταυρό σας και μην μας κουράζετε με ιδεολογίες.

Η μετατόπιση του πόνου που ονομάζουμε Ιστορία επαναλαμβάνεται γιατί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα έχει πάντα θύματα.

Από την όλη λοιπόν αυτή την ιστορία των τελευταίων χρόνων, η πιο φρικιαστική στιγμή που αρχειοθετώ είναι το countdown της χρεοκοπίας στο CNN.

Εντάξει, ναι, ξέρω ο δυτικός κόσμος είναι ό, τι καλύτερο έχουμε καταφέρει και να κάνουμε ό, τι μπορούμε για να τον σώσουμε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι αγγελικός ή ακόμα και όμορφος.

Κάποιος ας μάθει στα δίποδα ότι όταν μια χώρα χρεοκοπεί με τεράστιες ευθύνες all over the place, είναι καλύτερο να βγάζουν τον σκασμό και να μεταφέρουν έστω απαθώς τις ειδήσεις.

Καλή τύχη σε όλους όσους ακόμα προσπαθούν να ανοίξουν την πόρτα με τον αγαπημένο τους λάθος τρόπο.

Το πιο πιθανό είναι να γκρεμιστεί το κτίριο.


Γράφει η Olga Aikaterini Foundea