Μορφές ιδιόμορφες 1 – Αλλόκοτη Θεσσαλονίκη

Το κίτρινο πουλοβεράκι (στένεψε) «Είναι γενναίοι, όμως κλαίνε πιστεύουνε σαν τα μικρά παιδιά» Σαχτούρης

Μορφές ιδιόμορφες 2 – Αλλόκοτη Θεσσαλονίκη

Χρωματιστή μάσκα, γκρίζα ύπαρξη Είχε αρχίσει να πέφτει ο ήλιος, κι ο ουρανός πήρε εκείνη την…

Μορφές ιδιόμορφες 3 – Αλλόκοτη Θεσσαλονίκη

Δώσε λεφτά Η Θεσσαλονίκη έχει γεμίσει με επαίτες. Κάθε γωνιά, κάθε παγκάκι, κάθε εκκλησία είναι στέκι…

Μορφές ιδιόμορφες 4 – Αλλόκοτη Θεσσαλονίκη

Ο υαλοκαθαριστής-ντίβα Πάει καιρός που ο υαλοκαθαριστήρας του αυτοκινήτου έχει χάσει την παλιά του χρησιμότητα μιας…

Μορφές ιδιόμορφες 5 – Αλλόκοτη Θεσσαλονίκη

Η κυρία με τις… αφέλειες Ένα από τα εξαίρετα φθινοπωρινά πρωινά, όταν ο καιρός είχε αρχίσει…

Τα χαϊκού της παραλίας

Το χαϊκού (ιαπ.: 俳句, “αστείος στίχος”) είναι μια ιαπωνική ποιητική φόρμα.

Πρίσμα

Πήρα μια γερή δόση ήλιου

Τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα του αντιπροσώπου επαρχίας

Πάρτε κι ένα δωράκι από τον φίλο Βλαδίμηρο Χ., που μας ξαναθυμήθηκε χριστουγεννιάτικα και μας το…

Ψυχροί Επαγγελματίες

“ Οι μέρες της κυλούσαν μ’ έναν περίεργο αυτοματισμό. Λες και κάποιος την είχε κουρδίσει. Ξύπναγε…

Το νήμα της ζωής

Κάθε μέρα μου έλειπε. Κάθε καταραμένη μέρα που η γη έκανε τον κύκλο της γύρω από…

…έπεσε η κοπέλα…

Μια στατικότητα Ναι μεν μπρος και πάλι πίσω Αλλα πάντοτε στα ίδια ακριβώς σημεία

“Ήμουν, είμαι, θα είμαι”

“Ήμουν πέτρα ανατιναγμένη, ήμουν σιωπή εντοιχισμένη. Ήμουν πουλί με σπασμένα φτερά, βουτηγμένα στο μαζούτ.

Ο κλοιός της ζωής

Η ανάσα της γίνονταν όλο και πιο αργή, όλο και πιο δύσκολο ήταν το να τραβήξει…

Θα σου πω στο αυτί

*Το ποίημα είναι αφιερωμένο στη μικρή Μ. 🙂 

Τα μάτια στο σκότος έστρεψα

Πως μούδιαζα εσένανε κοιτώντας πώς να ξεχάσω

Πού είσαι;

Δεν θα σ’ το κρύψω Οι μέρες μου μακριά σου είναι οδύνη, είναι ανακούφιση

Θηριοτροφείο

Οικεία γκροτέσκα σκιαγραφούν τα τείχη του στόματός μου.

Είσαι καταρράκτης χρωμάτων

Λένε πως γκρι είναι το χρώμα που σε περιβάλλει

Πυγολαμπίδα

Θυμάμαι που ήσουν το κόσμημα της νύχτας και του πάθους, μια πυγολαμπίδα και κρατούσα τις κινήσεις…

Aπ’ το κόκκινο ως το μαύρο

Απειλή και επίθεση το μαύρο και το κόκκινο μας συναρπάζουν

Ροζ κηλίδα στη φωτογραφία

Μια ροζ κηλίδα επάνω στη φωτογραφία που βγάλαμε οι δυο μας

Το κίτρινο αγέρωχο φλωράκι

Φύλαξα στη μνήμη μου το μικρό κίτρινο πουλί που τραγουδούσε στο μπαλκόνι μου για μήνες

Βόλτα με ποδήλατο σε παρελθόντα χρόνο

Όταν ήμασταν παιδιά (η κλασική τετράδα) μια βόλτα με ποδήλατο μας αναζωογονούσε

Γαλάζιο καταφύγιο

Κλείδωσα τον χρόνο στο μικρό γαλάζιο κουτί που μου χάρησες

Μαριονέτες στη δουλειά

Σκάλωσε το δέρμα μου στο γραφείο της δουλειάς Έκανα να ξεφύγω

Η ανατριχιαστική μας μελωδία

Σε προκαλώ: σήμερα το βράδυ μη βυθιστείς αμέσως στη νιρβάνα σου

Συνέχισε να τραγουδάς

Ενθουσιάστηκα όταν βρήκα αυτήν την φωτογραφία. Την τράβηξα πολύ παλιά.

Μην με φοβάσαι

Εάν ήξερα τις αλυσιδωτές αντιδράσεις των ακούσιων ενεργειών μου

Το χέρι που σβήνει το κερί

Πολλά θα μπορούσα να πω για τα χέρια σου Από αυτά ξεκινά η κάθε ενέργειά σου

Σε κίνηση

Αμέτρητες εντολές ξεκινούν απ’ το εγκέφαλό σου, διαχέονται στο σώμα σου

Κλωνοποιείται ο έρωτας;

Οι άνθρωποι είναι μοναδικοί. Μοναδικές προσωπικότητες με μοναδικό σύνολο εμπειριών. Μοναδικά σώματα που ξεχωρίζουν το ένα…

Γευσιγνωσία

Ο θάνατος, λένε, δεν έχει γεύση είναι απαλός και αδιάφορος

Απλά c’est la vie

Στο μυαλό της σιωπή και τριγύρω της κρότοι Επιφανειακές πληγές και κοψίματα Γρήγορη επούλωση – Ψυχραιμία…

Εξομολογήσεις ενός δορυφόρου

Δεν γυρίζει όλη μου η ζωή γύρω από εσένα Σου λέω…

Σκοτεινός κύκνος

Παράξενα πλάσματα οι κύκνοι… Ιδιαίτερα οι μαύροι. Έχουν μια σκοτεινή, τρομακτική ομορφιά.

“Έφυγε”

Αφότου έφυγες, ζώα γέμισαν το σπίτι οι σκάλες είχαν τη μυρωδιά στρειδιών.

Η ποιητική πλευρά του ζωγράφου Φαίδωνα Αναστασιάδη

«Μόνος αντίκρυ στον απέραντο ουρανό ενάντια στην Άγνοια, τον ανήξερο καταστροφέα ελπίζοντας στην γαλήνη ή σε…

Πυξίδα

Χάλασε η πυξίδα της στα μέσα της διαδρομής

Διαφάνεια

Συχνά περνά μια σκέψη απ’ το μυαλό μου Μήπως ζητάω πολλά απ’ τους ανθρώπους;