Δραχμή: H αβάσιμη προσδοκία του “εύκολου” χρήματος

Σε στιγμές νομισματικής πίεσης,
η σκέψη της δραχμής οδηγεί στην
αβάσιμη προσδοκία “εύκολου” και “δωρεάν” χρήματος
για την πραγματική οικονομία.

Ενώ η νομισματική πολιτική πρέπει να προσαρμόζεται στις δημοσιονομικές και αναπτυξιακές ιδιαιτερότητες της εθνικής οικονομίας (και να λαμβάνει υπόψη πως αυτές οι ιδιαιτερότητες ποικίλουν σε ένα εύρος από την Ελλάδα μέχρι τη Γερμανία), στην πράξη ένας εκτυπωτής νομισμάτων δεν υποκαθιστά τη δυνατότητα μιας οικονομίας να παράγει προϊόντα και υπηρεσίες που να μπορούν να επιβιώσουν στην αγορά.

Η ροή χρήματος προς την πραγματική οικονομία, πρέπει να ταιριάζει με την παραγωγική δυνατότητα της οικονομίας. Διαφορετικά, πρόκειται για πληθωρισμό: αν απλά αυξήσουμε τα χαρτονομίσματα χωρίς να αυξήσουμε αυτά που παράγουμε τότε το μόνο που θα καταφέρουμε είναι η αύξηση των τιμών.

Στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες ο απευθείας δανεισμός των κυβερνήσεων από την κεντρική τράπεζα δεν εφαρμόζεται και στις υπόλοιπες χώρες εφαρμόζεται για μικρά ποσά (ως ποσοστά του κρατικού προϋπολογισμού και κυρίως για βραχυπρόθεσμο δανεισμό, με επιτόκια που δεν απέχουν πολύ από αυτά της αγοράς).

Η ανεξάρτητη -από την ΕΚΤ- νομισματική πολιτική της δραχμής θα αφουγκραζόταν καλύτερα τις ανάγκες της ελληνικής οικονομίας, διαθέτοντας ωστόσο λιγότερα κεφάλαια για να επιβάλλει τους τους όρους της στην αγορά και, κυρίως, λιγότερα κεφάλαια για να στηρίξει την ισοτιμία του νέου νομίσματος (της δραχμής).

Τελικά, η ισοτιμία του νέου νομίσματος θα μπορούσε να στηριχθεί αποκλειστικά στην παρέμβαση της Κεντρικής Τράπεζας στην αγορά συναλλάγματος για λίγο μόνο καιρό. Μακροπρόθεσμα, η ζήτηση για δραχμή και η προσφορά για ευρώ, θα είχε να κάνει περισσότερο με τον τρόπο με τον οποίο οι κάτοχοι ξένων νομισμάτων θα ήταν πρόθυμοι να πουλήσουν τα ευρώ και τα δολάριά τους για να αγοράσουν δραχμή προκειμένου να αποκτήσουν ελληνικά προϊόντα και υπηρεσίες.

Η ανάγκη, επομένως, για τον ιδιωτικό τομέα να καινοτομήσει προσφέροντας ανταγωνιστικά προϊόντα και υπηρεσίες καθώς και το αίτημα για αποτελεσματικότερο δημόσιο τομέα δεν θα μας εγκατέλειπαν με τη δραχμή, το αντίθετο: η αναφορά της οικονομίας στην αγορά θα είναι επιτακτικότερη με τη δραχμή, παρά μέσα στη ζώνη του Ευρώ.

Andreas Andrikopoulos
δρ χρηματοοικονομικής