Συντηρώντας τον ανορθολογισμό, την στασιμότητα και την παρακμή

Ο καραμανλισμός πέθανε πρίν από τρεις τουλάχιστον δεκαετίες, με την αποχώρηση του αυθεντικού εκφραστή του, του Κωνσταντίνου Καραμανλή, από την πολιτική σκηνή.

Ότι έχει απομείνει να παριστάνει τον καραμανλισμό δεν είναι παρά το φθαρμένο περιτύλιγμα ενός ανύπαρκτου από καιρό εμπορεύματος, το οποίο περιφέρουν στην αγορά οι γυρολόγοι της πολιτικής, -με τον ίδιο τρόπο που οι γυρολόγοι της θρησκείας περιφέρουν μέσα στις πλουμιστές τους θήκες τα λείψανα των αγίων-, για να αποσπούν την στήριξη των αφελών, συντηρώντας έτσι τον ανορθολογισμό, την καθήλωση σε ιδεοληψίες και ιδεολογήματα και κατ΄επέκταση την στασιμότητα και την παρακμή.

Όσο η ΝΔ θα παραμένει δέσμια του φαντάσματος της ανύπαρκτης “δυναστείας” και όσο το κόμμα αυτό θα θεωρείται ο φυσικός εκπρόσωπος της φιλελεύθερης κεντροδεξιάς και της ευρωπαϊκής προοπτικής στην χώρα, τόσο ο ίδιος ο φιλελευθερισμός όσο και η ιδέα της ενωμένης Ευρώπης θα δυσφημίζονται και θα απαξιώνονται, μέσα από την ταύτιση τους με τα προσωπικά συμφέροντα μιας μικρής ομάδας ανθρώπων, που κατορθώνει να εξασφαλίζει την επιβίωση της χάριν της πολιτικής απάτης.

Υπό αυτήν την έννοια το μεγαλύτερο βαρίδι της πολιτικής ζωής του τόπου είναι ο γραφικός επίγονος του πάλαι ποτέ αυτοκράτορα, ο σιωπηλός Βούδας της Ραφήνας, το σημείο αναφοράς όλων αυτών των αγυρτών, που πολιτεύονται με μόνο εφόδιο την αναίσχυντη καπηλεία μιας ιδεολογίας και μόνο όπλο την παραχάραξη και την ακύρωση της.

Η συντήρηση του καραμανλισμού στο πρόσωπο του γελοίου Κώστα Καραμανλή συντηρεί ταυτόχρονα και ένα άλλο φάντασμα, ιδιαίτερα χρήσιμο για την διατήρηση του στρατεύματος σε κατάσταση διαρκούς εγρήγορσης και επιφυλακής, αυτό του μητσοτακισμού.

Ο μητσοτακισμός είναι για τους “καραμανλικούς” ο φανταστικός εχθρός, που διατηρεί την ενότητα και την μαχητικότητα και δίνει υπόσταση στην φαντασιακή πολιτική τους οντότητα.

Είναι για το εσωτερικό του χώρου αυτό που υπήρξε για τις δεκαετίες που ακολούθησαν τον εμφύλιο ο αντικομμουνισμός στην ευρύτερη πολιτική σκηνή. Το τέλειο άλλοθι, το τεχνητό σύνορο, που δημιουργεί τους απαραίτητους εικονικούς κόσμους για την λαθροβίωση των παραχαρακτών. Η ύπαρξη του θεού εξασφαλίζει την ύπαρξη του διαβόλου. Το καλό νοείται ως αντίθεση στο κακό. Και με το εμπόριο των αντίθετων, πλην ανύπαρκτων ιδεοληψιών, συντηρείται η πίστη των θρησκόληπτων και η ευημερία των εμπόρων της φτήνιας.

Όσο τα υποκατάστατα αυτά της πραγματικής πολιτικής παραμένουν ζωντανά, στο πρόσωπο των επιτήδειων καπηλευτών, που συνεχίζουν ως δήθεν νόμιμοι κληρονόμοι ανύπαρκτες παραδόσεις, τόσο ένας ολόκληρος κόσμος υγιών ιδεών θα ακυρώνεται και θα τοποθετείται στο περιθώριο. Εκχωρώντας ζωτικό χώρο στους καπηλευτές της άλλης πλευράς, που παριστάνουν με την σειρά τους τους νόμιμους κληρονόμους της αριστεράς. Χωρίς και αυτοί να έχουν καμία σχέση με όσα επικαλούνται.

Η χώρα είναι μόνο μια μικροαστική παράγκα.

Και οι μικροαστοί δεν είναι ούτε δεξιοί, ούτε κεντρώοι, ούτε αριστεροί.

Είναι μόνο χυλός απροσδιόριστος.

Υπάρχουν ως μονάδες, γίνονται μονάδες, μόνον όταν τρώνε ο ένας τις σάρκες του άλλου.

Αφήστε μια απάντηση