Πάει ο παλιός ο χρόνος, ας ξυπνήσουμε παιδιά

Αυτή η χρονιά δεν ήταν όπως όλες οι άλλες.
Ο δημόσιος χώρος εισέβαλλε βίαια στον ιδιωτικό.
Κρεμασμένοι σε τηλεοράσεις, στα social media, ψυχομαχήσαμε μαζί με τη χώρα.

Όταν ανακοινώθηκε το Δημοψήφισμα, ήμουν στις Βρυξέλλες, στην Ευρωβουλή, ως μέλος μιας μικρής ερευνητικής ομάδας για την πρόσβαση των ασθενών στο σύστημα υγείας.
Ακολούθησε πολλή δουλειά και μια υψηλότατη ευκαιρία χρηματοδότησης του προγράμματος που θα είχε ως τελικό παραδοτέο, τη διαμόρφωση πολιτικών για το «καλάθι» υπηρεσιών και την πρόσβαση στο σύστημα υγείας, για όλες της χώρες της ΕΕ.
Η παρουσίαση πήγε εξαιρετικά, κοιμήθηκα χαρούμενη.
Την επόμενη ημέρα κι ενώ είχα αποφασίσει να πάω μια βόλτα στο κέντρο των Βρυξελλών, άρχισαν να χτυπάνε τα τηλέφωνα, να «παίρνει φωτιά» το email μου.
Η Ανακοίνωση του Δημοψηφίσματος.
Ταραχή και αβεβαιότητα.
Δύο μέρες μετά, ήρθε το email από τις Βρυξέλλες «εξαιρετικό το project, θα θέλαμε πολύ να το χρηματοδοτήσουμε, αλλά θα είναι σχεδόν αδύνατο αν η χώρα αποφασίσει να μείνει εκτός Ε.Ε.
Και σε αυτή την περίπτωση όμως, η αβεβαιότητα θα παραμείνει».
Δε με ένοιαξε ο κόπος μου, η κούραση, η απλήρωτη δουλειά που είχα κάνει ως τότε.
Αισθάνθηκα ξαφνικά, ότι με διώχνουν από το σπίτι μου.
Προδοσία και εξευτελισμός.
Επέστρεψα με πόδια κομμένα και μυαλό διαλυμένο στην Αθήνα.
Από τις 28/06-13/07 που η κυβέρνηση «έκλεισε τη συμφωνία», οι μέρες μου ήταν όμοιες με εκείνες του θανατοποινίτη στο “mercy seat” του Johnny Cash, όπως και πολλών συμπολιτών μας.
Την 1η Ιουλίου, λίγο μετά από μια ακόμη συγκέντρωση του «Μένουμε Ευρώπη», παρακολούθησα ζωντανά από το CNN, τον Ρίτσαρντ Κουέστ να μετρά αντίστροφα για τη χρεοκοπία της χώρας, μιας και η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να μην τηρήσει τις δεσμεύσεις της, αφήνοντας απλήρωτη τη δόση της οφειλής μας στο ΔΝΤ, με άμεση συνέπεια την υπαγωγή στο καθεστώς καθυστέρησης πληρωμών, στο οποίο είχε επίσης υπαχθεί η Ζιμπάμπουε.
Δεν έκλεισα μάτι.
Έκλαιγα σαν να είχα χάσει δικό μου άνθρωπο.
Νομίζω πως τελικά, ήταν ακόμη χειρότερο. Δεσμεύτηκα απέναντι στον εαυτό μου, να κάνω ότι μπορώ, ό,τι περνάει από το χέρι μου, για να μην το ξαναζήσω.
Τότε, θεωρούσα αδύνατο, να γίνει κάτι που θα μπορούσε να αναστρέψει την πορεία εξόδου.
Εκ των υστέρων, παρ’ όλες τις αντιρρήσεις που εκφράστηκαν από ορισμένους, θεωρώ ότι πολύ καλά έκαναν όσοι άνθρωποι αυθόρμητα αποφάσισαν να οργανώσουν τις συγκεντρώσεις του «Μένουμε Ευρώπη».
Ακόμη καλύτερα κάναμε, όσοι κατεβήκαμε στις πλατείες όλης της χώρας για το «Ναι».
Προσφέραμε επιχείρημα στον Πρωθυπουργό για την παραμονή, τα άλλα του τα δίδαξε η πραγματικότητα που μέχρι τότε επέμενε να αγνοεί.
Αλλά μας χρειαζόταν, εκεί.
Χρειαζόταν τους πολίτες που αυθόρμητα, έδειξαν που πρέπει να πάει η χώρα.
Χρειαζόταν τουλάχιστον, ένα άλλοθι.
Γι’ αυτό, όταν ξημέρωσε η 13η Ιουλίου και είχε επιστρέψει η χειροβομβίδα στο σεντούκι, αισθάνθηκα την ηθική υποχρέωση να ευχαριστήσω εκείνους που κατά την άποψή μου, συνέβαλλαν καθοριστικά για να παραμείνουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ευρώ, με διαφορετικό τρόπο ο καθένας.
Τον Γιουνκερ και τον George J. Prokopakis.
Σήμερα, μια ανάρτηση του Χρήστου Χωμενίδη, μου έφερε ξανά στο νου, όλες εκείνες τις ημέρες.
Από το απόγευμα που τη διάβασα, εξακολουθώ να είμαι φορτισμένη.
Είναι καιρός πια, όσοι αντέχουμε, να σηκωθούμε και πάλι αυθόρμητα από τους καναπέδες και αυτή τη φορά, να μη βγούμε στο δρόμο.
Να συναντηθούμε, να συγκροτηθούμε και να πάμε παντού όπου υπάρχουν πολίτες σε αυτή τη χώρα.
Να ακούσουμε και να ακουστούμε.
Το Grexit είναι πιο κοστολογημένο και οργανωμένο από ποτέ.
Μόνο η τύχη (ειδικά σε γεωπολιτικό επίπεδο) μπορεί πια να μας κρατήσει στην Ε.Ε.
Το πράγμα παράγινε επείγον.
Στις 19 Ιουλίου, είχα γράψει αυτό:

«1. Είμαστε ήδη σε τροχιά εξόδου από την Ε.Ε και σε παράλληλο νόμισμα που θα φέρει τη δραχμή, εκτός αν συμβεί κάτι απροσδόκητα καλό/διαφορετικό.
2. Η πολιτική ρευστότητα, η ακυβερνησία και το “τρενάκι του θανάτου”, ήρθαν για να μείνουν. Όποιος νομίζει ότι το χειρότερο πέρασε, απλά στρουθοκαμηλίζει. Συνήθως, όταν συμβεί κάτι άσχημο, μετά το καρδιοχτύπι, αισθανόμαστε ανακουφισμένοι. Μέχρι που έρχεται κάτι χειρότερο το οποίο συνεπάγεται κάτι ακόμη χειρότερο κ.ό.κ.
Στο τέλος, ο πήχης της επιβίωσης είναι τόσο χαμηλά, που μπορείς να δεχτείς αδιαμαρτύρητα σχεδόν οτιδήποτε.
Ας διαλέξει καθένας, από που θέλει να δει το τέλος.
Όταν είσαι μακριά, η φωτιά μπορεί να είναι μέχρι και γοητευτική.
Όταν είσαι δίπλα, ή μέσα στις φλόγες, το μόνο που προλαβαίνεις να κάνεις, είναι τον σταυρό σου».

Ο αυθορμητισμός και το νοιάξιμο μπορούν να μας γλιτώσουν από το «δεύτε τελευταίον ασπασμόν».
Μόνο που για τα αυθόρμητα χρειάζεται να υπάρξουν άνθρωποι που παίρνουν τις πρωτοβουλίες, που ρισκάρουν, που βάζουν το κεφάλι τους στον πάγκο του χασάπη.

Είμαστε πολλοί, μπορούμε να γίνουμε πλειοψηφία.

Το 2015 έξω από τη Βουλή, το 2016 μέσα στη Βουλή.

Μαζί, αλλάζουμε.

Αφήστε μια απάντηση