Πόσες μέρες θα αντέξουν οι πύλες εισόδου στο μετρό;

Όταν προχτες έμαθα ότι εγκαταστάθηκαν πύλες εισόδου στο μετρό,
το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα είναι «πόσες μέρες θα αντέξουν πριν τις σπάσουν»;

Αυτοί που αποφάσισαν να επενδύσουν δημόσιο χρήμα – τους φόρους των συνταξιούχων και των εργαζομένων – και οι οποίοι ζουν στην ίδια χώρα που εγώ μεγάλωσα, δεν το σκέφτηκαν αυτό;

Είτε είναι ανεύθυνοι και σπαταλούν δημόσιο χρήμα εν γνώσει τους, είτε δεν σκέπτονται.

Αυτό ίσως ακουστεί ακραίο – και είναι μάλλον αντίθετο σε αυτά που πίστευα μέχρι πρόσφατα για την επένδυση στον δημόσιο χώρο – αλλά απ’τη στιγμή που δεν είμαστε προετοιμασμένοι να ανεχτούμε και να υποστηρίξουμε ως πολίτες, κοινωνία και πολιτεία, την προστασία της περιουσίας (ιδιωτικής και δημόσιας), κανονικά δεν πρέπει να δαπανηθεί ούτε μισώ ευρώ σε οποιουδήποτε είδους δημόσιο ή δημοτικό έργο.

Όχι, το να καθαρίζεις τους τοίχους μέχρι να τους ξαναβάψουν, το να επιδιορθώνεις τα αγάλματα μέχρι να τα ξανασπάσουν, το να ξαναβάζεις τζαμαρίες και μάρμαρα και πέτρα εκεί που υπάρχει ανομία δεν είναι ούτε επιμονή, ούτε υπεράσπιση κάποιου αγαθού.

Είναι σπατάλη δημοσίου χρήματος η οποία όταν επαναλαμβάνεται σε τέτοιο βαθμό αποκτά διαστάσεις απιστίας.

Ούτε μισό ευρώ για τον δημόσιο χώρο μέχρι να αποφασίσει αυτή η κοινωνία και η κυβέρνηση να σοβαρευτεί,
να περιθωριοποιήσει και να πατάξει την κυριαρχία
του μηδενισμού, της καταστροφής, της σισύφειας προσπάθειας.


Ρωμανός Γεροδήμος